Zoekresultaten

De films van Hlynur Pálmason zijn wispelturig als de jaargetijden. Ze schuren, verstillen en eroderen. Toch verwelkomt de filmmaker de gure wind van Ijsland, die hem kriskras over zijn ruige thuisland blaast. Er razen immers continu verschillende films door zijn hoofd. Toen Pálmason met zijn gezin van Denemarken terugkeerde naar het IJslandse platteland, kocht hij een eigen filmcamera, die sindsdien nooit ver uit de buurt is. Ze ligt in zijn auto, klaar om vast te leggen wat zich aandient, zonder plan of script. Zo bouwen zijn films zich al rijdend op, uit beelden die hij verzamelt en waar hij later, in de scenariofase, op reageert.

Een leegstaand huis wordt ontdaan van zijn dak. Niet plank voor plank, maar in één abrupte stoot. Het geluid verraadt de zwaarte van de overkapping, die even naar beneden stort voordat ze in haar geheel boven het huis komt te zweven. Het is een gek gezicht, het gapende gat tussen dak en huis. Maar zoals elk einde tegelijkertijd ook een begin is, resulteert elk gebrek aan dak ook in iets nieuws: een bries over een leegstaande vloer, zonlicht dat naar binnen valt, extra schaduwen op de muren. Het einde van het dak is het begin van Hlynur Pálmasons The Love That Remains.

Met het overlijden van Frederick Wiseman verliest de filmwereld een van haar grootste documentairemakers. Tijdens zijn 96-jarige leven creëerde Wiseman een oeuvre van 48 werken, waaronder drie narratieve films, een kortfilm en heel veel documentaires, met een focus op het kritisch belichten van Amerikaanse instellingen. In 1988 was hij te gast op Film Fest Gent voor een hommage aan zijn werk.

Voor de 2026 Film Music Composition Contest, georganiseerd door de World Soundtrack Awards, krijgen jonge componisten de kans om hun talent te tonen op een wereldwijd platform. Ze kunnen dit doen door een originele score in te sturen bij een scène uit de tv-serie Ratched (2020) van Ryan Murphy en Evan Romansky.

Ondanks alle verzoeken, smeekbeden en haast om het op de Berlinale in de eerste plaats over film en niet over politiek te hebben, groeide de slotceremonie van de 76ste Berlinale uit tot een vrij woelige politieke manifestatie. Een Palestijnse vlag op het podium, kritiek op de Duitse regering, president Trump en felle verwijtende statements over Gaza en Iran overschaduwden de uitreiking van de Gouden en Zilveren Beren. De Duitse minister van Milieu en Klimaat Carsten Scheider (SPD) stapte op en miste zo het moment waarop juryvoorzitter Wim Wenders de Gouden Beer uitreikte aan Gelbe Briefe (Yellow Letters) van İlker Çatak. De eerste topprijs voor een Duitse film sinds Gegen die Wand van Fatih Akin uit 2004. De Vlaamse films vielen buiten de prijzen.

Net als bij vorige edities bewijst de zevende lichting van de Ket & Doc-films de volwassenheid en het internationale potentieel van Vlaamse jeugddocumentaires. Van de vier korte films die op het Jeugdfilmfestival Antwerpen in première gingen, valt vooral Tussen de golven op, geregisseerd door Britt Vanhaelen.

The Silent Treatment, een Belgische film die vorig jaar in première ging op Film Fest Gent, is geselecteerd voor het Cinequest Film & Creativity Festival in San Jose, Silicon Valley.

De 22ste editie van het internationale documentaire filmfestival Docville staat in het teken van kunst en wetenschap. Voor sommigen twee gescheiden werelden, maar op Docville is er sprake van een kruisbestuiving, zegt festivaldirecteur Frank Moens. Documentaires worden gebruikt om wetenschappelijke inzichten naar een breder publiek over te brengen en op ScienceVille wordt de kloof tussen kunst en wetenschap gedicht door een speeddate tussen wetenschappers en regisseurs. Docville heeft van 18 tot 26 maart 2026 plaats in Leuven.

Op zaterdag 9 mei organiseert het festival, samen met het Gentse ontmoetingscafé Dzjambo, een gratis openluchtvertoning van The Old Oak (2023) van Ken Loach. We verwelkomen je graag in het Coyendanspark voor een sfeervolle avond. In aanloop naar de film kan je genieten van een muzikale picknick met live muziek, een boeiende live podcast en het Dzjambo Kunsttuintje.

In Romería gaat Marina in haar achttiende levensjaar op persoonlijke pelgrimstocht naar Galicië. Ze zoekt geen spiritueel inzicht, maar informatie over haar ouders (die ze nooit kende) bij haar familie (die ze nooit zag). Haar biologische ouders overleden toen zij nog erg jong was en Marina groeide op ver van haar bloedverwanten. Met het dagboek van haar dode moeder als leidraad laveert ze tussen tantes en ooms, nichten en neven, tot bij haar grootmoeder en grootvader. Het is een tocht vol tegenspraken, want haar familie geeft het verleden maar mondjesmaat prijs en niet iedereen herinnert zich hetzelfde.