Zoekresultaten

Als festival wil je de films in de zalen krijgen. Met dat doel voor ogen zou Berlinale-directeur Tricia Tuttle de officiële selectie graag dichter bij de European Film Market brengen. Enkele stevige competitiefilms hebben nog geen internationale verdeler, maar er liggen wel kansen voor het grijpen voor verdelers en sales agents. Het publiek, vorig jaar 340.000 bezoekers, is er al.

Op de uitreiking van de Ensors overschaduwde de tv-serie Putain met acht Ensors de vier beeldjes die Julian van Cato Custers mee naar huis mocht nemen.

Uitgekiende composities voor uitgesponnen gesprekken. Statische standpunten die soms seizoenenlang aangehouden worden. Surreële scènes die de realiteitszin van de vertelling op de helling zetten en ludieke inserts die haar chronologie doorbreken. Stillevens en split screens.

De films van Hlynur Pálmason zijn wispelturig als de jaargetijden. Ze schuren, verstillen en eroderen. Toch verwelkomt de filmmaker de gure wind van Ijsland, die hem kriskras over zijn ruige thuisland blaast. Er razen immers continu verschillende films door zijn hoofd. Toen Pálmason met zijn gezin van Denemarken terugkeerde naar het IJslandse platteland, kocht hij een eigen filmcamera, die sindsdien nooit ver uit de buurt is. Ze ligt in zijn auto, klaar om vast te leggen wat zich aandient, zonder plan of script. Zo bouwen zijn films zich al rijdend op, uit beelden die hij verzamelt en waar hij later, in de scenariofase, op reageert.

Een leegstaand huis wordt ontdaan van zijn dak. Niet plank voor plank, maar in één abrupte stoot. Het geluid verraadt de zwaarte van de overkapping, die even naar beneden stort voordat ze in haar geheel boven het huis komt te zweven. Het is een gek gezicht, het gapende gat tussen dak en huis. Maar zoals elk einde tegelijkertijd ook een begin is, resulteert elk gebrek aan dak ook in iets nieuws: een bries over een leegstaande vloer, zonlicht dat naar binnen valt, extra schaduwen op de muren. Het einde van het dak is het begin van Hlynur Pálmasons The Love That Remains.

Bij elke On Tour-vertoning maken we een Wide Angle, waarmee we dieper ingaan op de film, de maker, de thema's en meer dankzij teksten in verschillende vormen, van verschillende auteurs. Ontdek onze Wide Angle over The Love That Remains van de Ijslandse regisseur Hlynur Pálmason.

FFG-programmator Michiel Philippaerts introduceert Hlynur Pálmason's 'The Love That Remains' voor de FFG On Tour-vertoning van februari 2026.

Met het overlijden van Frederick Wiseman verliest de filmwereld een van haar grootste documentairemakers. Tijdens zijn 96-jarige leven creëerde Wiseman een oeuvre van 48 werken, waaronder drie narratieve films, een kortfilm en heel veel documentaires, met een focus op het kritisch belichten van Amerikaanse instellingen. In 1988 was hij te gast op Film Fest Gent voor een hommage aan zijn werk.

Ondanks alle verzoeken, smeekbeden en haast om het op de Berlinale in de eerste plaats over film en niet over politiek te hebben, groeide de slotceremonie van de 76ste Berlinale uit tot een vrij woelige politieke manifestatie. Een Palestijnse vlag op het podium, kritiek op de Duitse regering, president Trump en felle verwijtende statements over Gaza en Iran overschaduwden de uitreiking van de Gouden en Zilveren Beren. De Duitse minister van Milieu en Klimaat Carsten Scheider (SPD) stapte op en miste zo het moment waarop juryvoorzitter Wim Wenders de Gouden Beer uitreikte aan Gelbe Briefe (Yellow Letters) van İlker Çatak. De eerste topprijs voor een Duitse film sinds Gegen die Wand van Fatih Akin uit 2004. De Vlaamse films vielen buiten de prijzen.

Net als bij vorige edities bewijst de zevende lichting van de Ket & Doc-films de volwassenheid en het internationale potentieel van Vlaamse jeugddocumentaires. Van de vier korte films die op het Jeugdfilmfestival Antwerpen in première gingen, valt vooral Tussen de golven op, geregisseerd door Britt Vanhaelen.