Zoekresultaten

Met het overlijden van Frederick Wiseman verliest de filmwereld een van haar grootste documentairemakers. Tijdens zijn 96-jarige leven creëerde Wiseman een oeuvre van 48 werken, waaronder drie narratieve films, een kortfilm en heel veel documentaires, met een focus op het kritisch belichten van Amerikaanse instellingen. In 1988 was hij te gast op Film Fest Gent voor een hommage aan zijn werk.

Ondanks alle verzoeken, smeekbeden en haast om het op de Berlinale in de eerste plaats over film en niet over politiek te hebben, groeide de slotceremonie van de 76ste Berlinale uit tot een vrij woelige politieke manifestatie. Een Palestijnse vlag op het podium, kritiek op de Duitse regering, president Trump en felle verwijtende statements over Gaza en Iran overschaduwden de uitreiking van de Gouden en Zilveren Beren. De Duitse minister van Milieu en Klimaat Carsten Scheider (SPD) stapte op en miste zo het moment waarop juryvoorzitter Wim Wenders de Gouden Beer uitreikte aan Gelbe Briefe (Yellow Letters) van İlker Çatak. De eerste topprijs voor een Duitse film sinds Gegen die Wand van Fatih Akin uit 2004. De Vlaamse films vielen buiten de prijzen.

Net als bij vorige edities bewijst de zevende lichting van de Ket & Doc-films de volwassenheid en het internationale potentieel van Vlaamse jeugddocumentaires. Van de vier korte films die op het Jeugdfilmfestival Antwerpen in première gingen, valt vooral Tussen de golven op, geregisseerd door Britt Vanhaelen.

Voor de 2026 Film Music Composition Contest, georganiseerd door de World Soundtrack Awards, krijgen jonge componisten de kans om hun talent te tonen op een wereldwijd platform. Ze kunnen dit doen door een originele score in te sturen bij een scène uit de tv-serie Ratched (2020) van Ryan Murphy en Evan Romansky.

The Silent Treatment, een Belgische film die vorig jaar in première ging op Film Fest Gent, is geselecteerd voor het Cinequest Film & Creativity Festival in San Jose, Silicon Valley.

De 22ste editie van het internationale documentaire filmfestival Docville staat in het teken van kunst en wetenschap. Voor sommigen twee gescheiden werelden, maar op Docville is er sprake van een kruisbestuiving, zegt festivaldirecteur Frank Moens. Documentaires worden gebruikt om wetenschappelijke inzichten naar een breder publiek over te brengen en op ScienceVille wordt de kloof tussen kunst en wetenschap gedicht door een speeddate tussen wetenschappers en regisseurs. Docville heeft van 18 tot 26 maart 2026 plaats in Leuven.

Van 11 tot 15 maart 2026 presenteert filmcurator Wouter Hessels tijdens het Cinémathèque Festival in Parijs drie langspeelfilms over Brussel, met daaronder werk van Marc Didden en Frank Van Passel.

In Romería gaat Marina in haar achttiende levensjaar op persoonlijke pelgrimstocht naar Galicië. Ze zoekt geen spiritueel inzicht, maar informatie over haar ouders (die ze nooit kende) bij haar familie (die ze nooit zag). Haar biologische ouders overleden toen zij nog erg jong was en Marina groeide op ver van haar bloedverwanten. Met het dagboek van haar dode moeder als leidraad laveert ze tussen tantes en ooms, nichten en neven, tot bij haar grootmoeder en grootvader. Het is een tocht vol tegenspraken, want haar familie geeft het verleden maar mondjesmaat prijs en niet iedereen herinnert zich hetzelfde.

Romería opent in het midden van de zee. Diepblauw water draait in een pirouette rond een kleine witte zeilboot in de verte. Het uitgebrande oranje van de horizon en het interlaced videobeeld geven de indruk van een hedendaagse experimentele film die korrel en imperfectie najaagt als geesten van een verleden toen het vroege digitale beeld nog een bepaalde eerlijkheid bezat. Het duurt een tijdje voor ik doorheb dat het verhaal zich in zijn geheel afspeelt in 2004 en de achttienjarige Marina Piñeiro vijf dagen naar Vigo reist, aan de Atlantische kust van Spanje, om het spoor van haar overleden vader na te trekken.

Het is eeuwig zomer in de films van Carla Simón (°1986, Barcelona). Zomers doen doorgaans denken aan warmte, licht, het zoetste fruit en vreugde, of op z’n minst een zekere gelatenheid. De verfilmde zomers van de Catalaanse cineaste tonen personages in rouw: om een moeder, een vader, een land, een manier van leven en een gedeelde geschiedenis. Simón laat vooral in tijden van pijn de zon schijnen. Soms oogverblindend fel, soms zacht als een omhelzing, is ze net dan het meest nodig. Als we Simón op haar woord (en dat van Truffaut) mogen geloven, dan “lijken films op hun maker”. In dat geval moet haar portret uit scènes bestaan.