Zoekresultaten

Naast de traditionele jury heeft Film Fest Gent al jarenlang een jongerenjury, die dit jaar wordt voorgezeten door acteur Gilles De Schryver. Morgen reiken zij de Explore Award uit, waar een indrukwekkende publiciteitscampagne voor de winnende film aan verbonden is. De Explore Zone Jury bestaat dit jaar uit Charlotte De Cort, Louise Willocx, Shauni De Gussem, Vincent van den Ouden en Lenny Rosbach!

Omdat er nog zoveel filmparels, het muziekparcours en het WSA-orgelpunt er aankomen, aarzelen algemeen directeur Martijn Bal, artistiek directeur Patrick Duynslaegher en programmator Wim De Witte om halverwege de 42e editie van Film Fest Gent om even achterom te kijken en een voorlopige balans op te maken. Die is, blijkt na wat aandringen, hoofdzakelijk positief. Kersverse algemeen directeur Martijn Bal werd de afgelopen dagen getroffen door het enthousiasme en de grote betrokkenheid van de festivalploeg en van de festivalbezoekers. Hem blijft vooral de reactie van Nicolas Saada, de regisseur van ‘Taj Mahal’ bij. Want toen die op de rode loper verscheen, zei hij “mijn film heeft zijn thuis” gevonden. “Een prachtige omschrijving van wat een filmfestival is en moet zijn”, zegt Martijn Bal.

In het verlengde van onze focus op Britse cinema, vertelt Patrick Duynslaegher dagelijks in 'high tea'-stijl welke film jij vandaag moet bekijken op Film Fest Gent. Vandaag raadt hij 'Fassbinder: To Love Without Demands' aan!

Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz overhandigde op maandag 19 oktober de Vlaamse Cultuurprijs voor Film 2014 aan acteur, danser, choreograaf en zanger Sam Louwyck tijdens de Avond van het Filmberoep op Film Fest Gent. Sam Louwyck springt in het filmlandschap al jaren in het oog door zijn veelzijdigheid en unieke stijl. Hij is een internationale ambassadeur voor Vlaams talent.

Vorig jaar bereikten 93 Vlaamse Culturele Centra met ongeveer 3810 filmvoorstellingen niet minder dan ongeveer 379.829 Vlamingen. Dat zijn er enkele duizenden meer dan de 370.000 bezoekers in de Vlaamse profit en non-profit arthouses die zich specialiseren in filmcultuur. Voeg daarbij de 330.000 filmcultuurtickets die op de diverse Vlaamse filmfestivals werden verkocht en je weet dat er meer dan een miljoen Vlamingen zich vorig jaar verplaatsten voor een filmvoorstelling in een filmculturele context. Deze verrassende cijfers noteerden we op de Dag van het Filmberoep waarvoor Film Fest Gent als gastheer optrad. Tijdens het debat met als thema “Het publiek van morgen” werd zelfs geopperd om niet langer van arthouses te spreken maar van filmhuizen. Maar dat lijkt voor velen nog te kort door de bocht.

In dit gesprek zal Jeroen Perceval in gesprek gaan over scenarioschrijven, de kunst van het filmmaken en over hoe ‘D’Ardennen’, de openingsfilm van de 42e editie van Film Fest Gent, tot stand kwam.

In het verlengde van onze focus op Britse cinema, vertelt Patrick Duynslaegher dagelijks in 'high tea'-stijl welke film jij vandaag moet bekijken op Film Fest Gent. Vandaag raadt hij 'Le Grand Jeu' aan!

Lazslo Nemes’ box-ratio, third-person-sonderkommando, debut feature ‘Son of Saul’ continuously eschews traditional, classically staged, continuous action and prefers, instead, to construct a notion of the circumstances that prevail inside a Auschwitz immediately before the end of war. As a result, the film deals in minor, near-imperceptible sensorial charges: feet shuffle, a scream in the distance, the rat-a-tat of a machine gun, the thuds of bodies hitting the ground, the swoosh of a burning fire. There are signs of life around the protagonist (Saul, a body-surveyor who must look for and bury his mythical son): flesh swarms, blood streams, general commotion, vehicular smoke, an atmosphere full of mud and grime – but Nemes and his cinematographer (Matyas Erdely, who he shares a credit card with at the end) render these abstract to the point of absence through elaborate choreography, depositing them in the off-screen and almost as a rule, dowsing Saul’s head in a tank of soft-focus.

Since the mid-sixties, in Westerns, the hero is not necessarily the best shot and sometimes the best shot in a given film is no hero. This holds true for John Maclean's ‘Slow West’ (a UK-New Zealand coproduction), where a Scottish teenager of aristocratic origins, Jay (Kodi Smit-McPhee) travelling West teams up with a more desert-savvy man, Silas (Michael Fassbender), who crosses his path and offers to protect him for a moderate fee. Although he is skeptical of the man's morality and of his established reflex arc of reaching for his gun when he senses danger, young Jay needs Silas's guidance through this 1870s no man's land if he is to accomplish his mission: finding the girl he loves, who has fled to North America with her father, and winning her back.

The latest offering from Chilean filmmaker Pablo Larraín, ‘El Club’ opens with a man on a beach swinging a piece of fur on a string on a pole in circles to train his dog in preparation for an upcoming race. Yet the man seems to take perverse pleasure in performance of the act of taunting, an act which makes multiple appearances throughout ‘El Club’ to re-emphasize the importance of hints which go unanswered.