Berlinale 2026 wil films in de zalen krijgen

Van 12 tot 22 februari 2026 ligt een breed spectrum aan films voor ze klaar: politieke films, intieme films, drama’s, komedies, thrillers. Met als gouden tip: Heysel 85 van onze Teodora Ana Mihai, “een goed geschreven en goed vertolkte ensemblefilm over een tragedie die nog altijd nazindert”, zegt Tricia Tuttle in het vakblad The Hollywood Reporter.

Ondanks de onverbloemde lof van Tricia Tuttle, die aan haar tweede Berlinale begint, maakt Heysel 85 geen deel uit van de competitie. Hij wordt als Berlinale Special Gala vertoond. De acteerprestatie van Violet Braeckman in Heysel 85 leverde haar wel een plaats op bij de tien Shooting Stars die als aanstormend talent tijdens de 76ste Berlinale aan een internationaal publiek worden voorgesteld. Dust, de Lernout & Hauspie-film van Anke Blondé, maakt wel een kans op een Gouden of Zilveren Beer. Deze sterke Vlaamse aanwezigheid op de Berlinale wordt, zoals gemeld, aangevuld met o.a. Tegenwoordig heet iedereen Sorry van Frederike Migom naar het boek van Bart Moeyaert in de Generation 14 plus-sectie.

Mannen

De Berlijnse feestelijkheden beginnen op 12 februari met de wereldpremière van de Afghaanse No Good Men van Shahrbanoo Sadat. Volgens Tricia Tuttle is “zij een van de meest boeiende stemmen in de wereldcinema. Ze brengt romantiek en humor in een opwindend, op waargebeurde feiten gebaseerd politiek verhaal”. Sadat vertolkt ook de rol van het hoofdpersonage Naru, de enige cameravrouw die voor Kabul TV werkt. Naru is ervan overtuigd dat er geen goede mannen meer bestaan in Afghanistan, maar als ze met reporter Qodrat een opdracht uitvoert, moet ze, net voor de terugkeer van de Taliban, haar mening bijstellen. Deze internationale coproductie werd op verschillende plaatsen in Duitsland gedraaid en met haar film hoopt Sadat dat ze “jonge vrouwen hoop en jonge mannen een voorbeeld geeft”.

Competitie

De competitie, al jarenlang het zorgenkind op de Berlinale, telt 22 films en bestaat uit 20 wereldpremières. Veertien regisseurs waren eerder op de Berlinale en zes onder hen namen al deel aan de competitie. Negen films werden door een vrouw geregisseerd.

Rosebush Pruning van Karim Aïnouz loopt voorlopig het meest over de tongen. Niet het minst wegens de cast, die onder meer bestaat uit Elle Fanning, Pamela Anderson, Callum Turner en Riley Keough. Zijn film is een hedendaagse satire waarin gezinsleden gedwongen worden om de waarheid over de dood van hun moeder onder ogen te zien. Er wordt ook uitgekeken naar Josephine van Beth de Araújo waarin Channing Tatum en Gemma Chan een ouderpaar vertolken dat op zoek gaat naar gerechtigheid voor hun dochter die getuige was van een misdaad. Bij de programmavoorstelling van de Berlinale had Tricia Tuttle het over “een persoonlijke film voor de regisseur die het trauma en de machteloosheid vastlegt van een familie van wie het veiligheidsgevoel werd vernield”.

Bekend

De zesvoudig Oscargenomineerde Amy Adams speelt een glansrol in At the Sea van de Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó. Adams vertolkt de rol van een danseres die na afkicken van haar verslaving op zoek moet naar een nieuwe identiteit. Juliette Binoche speelt aan de zijde van Tom Courtenay in Queen at Sea, een film van Lance Hammer over dementie. Met Rose van Markus Schleinzer keren we terug naar het begin van de 17de eeuw en zien we, na The Zone of Interest, opnieuw Sandra Hüller aan het werk. Adams, Binoche en Hüller zijn namen die bekender zijn dan de regisseurs voor wie ze werken. Zij moeten samen met o.a. Pamela Anderson, Elle Fanning en Ethan Hawke voor de nodige star power zorgen op de rode loper.

Het is ook uitkijken naar Gelbe Briefe (Yellow Letters) de nieuwe film van Ilker Çatak. Hij maakte eerder furore op de Berlinale met zijn Das Lehrerzimmer. Met zijn nieuwe film maakt hij de overstap van de Panorama-sectie naar de competitie.

Raakpunt

Omdat de European Film Market (EFM) dit jaar een dag van de animatiefilm organiseert, selecteerde Tricia Tuttle op haar beurt de animatiefilm A New Dawn van de Japanse anime-grootmeester Yoshitoshi Shinomiya voor de competitie. Het is een eerste raakpunt tussen de officiële selectie en de filmmarkt. Tuttle’s waardering voor het documentairegenre weerspiegelt zich in de selectie van Everybody Digs Bill Evans van Grant Gee. In dit biografisch docudrama volgt regisseur Gee de legendarische jazzpianist Bill Evans wanneer die zijn trouwe bassist verliest bij een tragisch ongeluk. Daarnaast is er de “echte” documentaire YO (Love is a Rebellious Bird) van Anna Fitch en Banker White. Anna en haar YO verschillen haast een halve eeuw qua leeftijd. Na zijn dood bouwt Anna een schaalmodel van het huis van haar vriend. Hij leeft er verder in de vorm van een pop. Zo blijft hun relatie duren. Wim Wenders, een icoon in de Europese- en wereldcinema, is dit jaar voorzitter van de internationale jury.

Perspectives

De Perspectives-sectie van de Berlinale is het persoonlijke paradepaard van Tricia Tuttle. Daarin brengt ze aanstormend talent onder. Veertien debuutfilms van regisseurs die zich niet door grenzen of genres laten inkapselen, die een nieuwe, creatieve, soms adembenemende beeldtaal gebruiken. De Berlinale koestert dergelijk talent, want dat is een wissel op de toekomst. Enkele titels: In The Red Hangar van Juan Pablo Sallato komt een soldaat van de luchtmacht in gewetensnood als zijn kazerne als een gevangenis wordt gebruikt tijdens de militaire coup in Chili. A Prayer for the Dying van Dara Van Dusen is een western waarin Johnny Flynn en John C. Reilly als burgeroorlogveteraan en sheriff hun kleine stad moeten beschermen tegen een epidemie. Assaf Machness’ Where to? speelt zich af in Berlijn, waar Hassan, een 55-jarige Palestijnse Uber-taxichauffeur, een vaste klant heeft aan de jonge Israëliër Amir, die zichzelf in de vernieling aan het rijden is in de Berlijnse nachten. Ze geraken door hartzeer verbonden.

Cine25

Bij haar aantreden als festivaldirecteur in Berlijn had Tricia Tuttle in Londen al bewezen dat ze een filmfestival publieksvriendelijk kon maken. En er vooral veel volk naartoe kon lokken. Van haar werd in Berlijn hetzelfde verwacht. Een beetje meer glamour mocht ook. Daarom zet ze dit jaar in op de jongeren door een pak tickets aan verlaagde prijs aan te bieden aan 18- tot 25-jarigen. Het zogenaamde Cine25-pakket was meteen na de lancering ervan uitverkocht. Omdat de grote Hollywoodstudio’s dit jaar verstek geven, zal het Berlijn zeker ook aan filmglamour ontbreken. Niet onze schuld, suggereert Tuttle, het zijn de studio’s die geen risico’s meer durven nemen. Slechte filmreviews beïnvloeden en bederven de latere release in de bioscopen. Daar zijn voorbeelden van, maar het omgekeerde gebeurt evenzeer. Vraag het maar aan de door Cannes en Venetië groot geworden Yorgos Lanthimos.

Berlinale Specials

Om film en publiek nog meer met elkaar te verbinden, worden voor het eerst Berlinale Special Talks georganiseerd. In de uit 20 films bestaande Berlinale Special-sectie staan de meer “publieksvriendelijke” films geprogrammeerd. Ze is nog onderverdeeld in o.a. Special Gala’s, Special Presentations, Special Series.

De Berlinale directie geeft publiek en filmmakers de kans om elkaar te ontmoeten in de zogenaamde Berlinale HUB, opgetrokken voor het Berlinale Palast. Bedoeling is ook de vrije tijd tussen de voorstellingen op te vullen, want met filmvertoningen heb je nog geen festival. Het komt erop aan een “buzz” te organiseren die de oren van de verdelers en de sales agents doet spitsen. Zelfs het programmatorenteam van de Berlinale gaat een confrontatie aan met het publiek in de Berlinale HUB.

Panorama

Dat de Zuid-Koreaanse regisseur Hong Sangsoo op de Berlinale aanwezig is, is geen verrassing. Zijn films zijn een passe-partout-sleutel die alle festivaldeuren opent. Vooral die van de competitie. Dit keer is dat niet het geval, want zijn jongste film The Day She Returns is onderdeel van de Panorama-sectie. In de festivalpiekorde komt Panorama na de competitie en de perspectives op de derde plaats. Daar worden de prijzen door het publiek uitgereikt. The Day She Returns brengt een subtiel en veelzijdig portret van een actrice. Tot nu toe is deze film het vlaggenschip van een sterke Aziatische bijdrage aan Panorama.

Panorama focust dit jaar op het aspect ruimte. Zowel de cinematografische ruimte als een plaats om te bezinnen als onze levensruimte. Welke ruimte is ons toegewezen, welke moeten we veroveren of welke moeten we verdedigen? Regisseurs als Tawfik Sabouni met The Other Side of the Sun en Alisa Kovalenko & Marysia Nikitiuk met Traces creëren reflectieruimtes waarin de protagonisten kunnen praten over hun trauma’s, geweld en misbruik In Olive Nwosu’s Lady vecht een taxichauffeur voor haar dromen in Lagos.

Liefdesverhalen

Naast het aspect ruimte komen er heel wat films met grote liefdesverhalen aan bod in deze Panorama-editie. Aan die verhalen zijn heel wat sociale normen verbonden. Zo moet Hiam Abass rebelleren tegen haar familiale en sociale omgeving in Only Rebels Win van Danille Arbid wanneer ze verliefd wordt op een veel jongere Soedanese man.

Allegro Pastell van Anna Roller behoort ook tot de in Panorama vertoonde liefdesverhalen. Tanja leeft in Berlijn en droomt ervan schrijfster te worden. Haar vriend, webdesigner Jerome, is teruggekeerd naar zijn geboortedorp nabij Frankfurt. Het koppel houdt geregeld contact door mail en bezoekjes, tot er een eerste barst in de relatie komt. Een doordacht, onderhoudend, melancholisch verhaal, klinkt het in de festivalbrochure. En volgens Tricia Tuttle een juweeltje van een film.

Poeier, power, zelfbekrachtiging, ironisch meta-commentaar op de muziekscène; het steekt allemaal in de mockumentary The Moment van Aidan Zamiri, met in de hoofdrol de popsensatie Charli XCX. Brat verzekerd.

Zoals gebruikelijk steekt er in Panorama veel queercinema en omdat de Teddy Award al veertig jaar wordt uitgereikt, krijgen de queerliefhebbers een extra portie op hun bord.

Retro

De Retrospective-sectie op de Berlinale was vele jaren gewijd aan de groten uit de filmgeschiedenis of bracht het oeuvre van een acteur of actrice nogmaals voor het voetlicht. Die klassieke mantel werd dit jaar afgelegd en een bepaalde tijdsgeest wordt voorwerp van onderzoek. Niemand zal ontkennen dat de val van de Berlijnse Muur een historische datum is in de wereldgeschiedenis. Hoe die gebeurtenis ingreep op de film in Berlijn wordt getoond in documentaires en speelfilms, maar er wordt terloops ook verwezen naar werk van Dusan Makavejev en Jean-Luc Godard, die al in de jaren vijftig gefascineerd waren door Berlijn. Lost in the 90’s is het overkoepelende thema van de Retrospective en de aandacht gaat vooral uit naar de tegencultuur uit die tijd.

De verantwoordelijken van het jongerenprogramma Generation presenteren in hun sectie “een tijdmachine om het verleden te herbekijken en een herontwerp te maken van de toekomst”. De 18 speelfilms en 23 kortfilms nodigen de jongeren uit om te kijken en te reflecteren, te lachen en te wenen en vooral om in gesprek te gaan met elkaar.

Politiek

Voor de door Tricia Tuttle aangekondigde politieke films moeten liefhebbers in eerste instantie naar het Forum en het Forum Expanded. Dit jaar komt het, nog altijd voortdurend, kolonialisme, het onderdrukken van de inheemse volkeren, het geweld tegen vrouwen en de corruptie en sociale onrechtvaardigheid aan bod. Veertig films steken onder de Forum-paraplu, maar zegt Tricia Tuttle: “Iedere film is politiek”.

Na twee jaar waarin de politiek de Berlinale overschaduwde, hoopt Tuttle op wat meer rust op dat vlak. Moderatoren van debatten kregen bijscholing over het omgaan met conflictueuze meningen, en Tuttle zelf maakt zich, in de Berlijnse krant Der Tagespiegel, sterk dat de Berlinale onder haar leiding nooit een land of persoon op grond van zijn of haar nationaliteit zal boycotten. Ik geloof in de kracht van culturele uitwisseling, besluit ze.

www.berlinale.de