Wide Angle: 'Persona' - Ingmar Bergman
Persona - Ingmar Bergman
Een jonge verpleegster, Alma, krijgt de zorg over Elisabeth Vogler, een actrice die ogenschijnlijk gezond is, maar weigert te spreken. Terwijl ze samen tijd doorbrengen, praat Alma onophoudelijk tegen Elisabeth, zonder ooit een antwoord te krijgen. Met Persona (1966) leverde Ingmar Bergman een van de meest radicale en invloedrijke werken uit zijn oeuvre af, waarin hij zijn terugkerende thema’s rond identiteit, stilte en menselijke verbondenheid tot hun meest uitgepuurde vorm herleidde.
Wide Angle
Wat maakt een klassieker?
Elke 10 jaar publiceert Sight and Sound een lijst van de beste films aller tijden. Op de meest recente ranglijst eindigde Persona van Ingmar Bergman op de achttiende plaats, tussen Apocalypse Now van Francis Ford Coppola en Close-Up van Abbas Kiarostami. Het predicaat “klassieker” past Persona dus als gegoten.
Een rendez-vous tussen vragen en vraagtekens
Persona (1966), geregisseerd door Ingmar Bergman, speelt zich af in een veld van verschillende polen: licht tegenover donker, stilte tegenover spreken, waarheid tegenover leugen, reëel tegenover irreëel.
Waarom Ingmar Bergman tegelijk een titan én een irritante moralist blijft
Ingmar Bergman was decennialang niet alleen de onbetwiste grootmeester van de Zweedse cinema, maar ook een cultureel strijdpunt in het Vlaamse filmleven.