L'amour l’après-midi (Love in the Afternoon)

De protagonist Frédéric woont in een Parijse buitenwijk en leest tijdens zijn dagelijkse treinreis naar kantoor geen krant, maar een roman, om zo in een andere wereld te kunnen vertoeven. Hoewel hij een brave burger is, tevreden met zijn gezapige maar toch aangename leven, is hij ook een onverbeterlijke dromer, zeker waar het vrouwen betreft. Als vrijgezel zette hij stevig de bloemetjes buiten, maar sinds zijn huwelijk beperken zijn escapades zich tot fantasieën. Rohmer transformeert die fantasieën op speelse wijze tot een hommage aan actrices uit de eerdere Contes moraux. Terwijl Frédéric door de Parijse straten wandelt en geniet van de schoonheid van voorbijgangsters, wordt hij plots verleid door een reeks actrices uit de eerdere films: Haydée Politoff uit La Collectionneuse, Françoise Fabian en Marie-Christine Barrault uit Ma nuit chez Maud, en Laurence de Monaghan, Béatrice Romand en Aurora Cornu uit Le Genou de Claire. Frédéric bereikt dit dankzij een geheimzinnig amulet, een detail dat wijst op de subtiele bovennatuurlijke dimensie die vaker in Rohmers fictie sluipt.

Het blijft allemaal beperkt tot dagdromen, tot hij de promiscue Chloé (Zouzou) ontmoet, de onconventionele verleidster die zijn echtelijk geluk dreigt te ondermijnen.

Chloé, de ex van een goede vriend die hij uit het oog verloren is, duikt plotseling weer op in zijn leven en brengt zijn burgerlijk evenwicht aan het wankelen. Slechts tijdelijk, zo blijkt, want zijn huwelijk kan toch tegen een stootje. Het is precies die tijdelijke verwarring die Rohmer prachtig vormgeeft. Hoewel Frédéric gelukkig getrouwd is en twee jonge kinderen heeft, ontbreekt het zijn leven aan grote passies. Hij lijdt daar niet onder, omdat hij zich van dit gemis niet bewust is – tot Chloé onverwacht in zijn leven verschijnt. Zij brengt fantasie en een kuise vorm van seksuele spanning binnen, maar is ook een beetje de emmerdeuse die veel Franse komedies siert, wispelturig en sterk onderhevig aan ups en downs. Soms duikt ze zomaar op in zijn kantoor, dan weer verdwijnt ze voor een week zonder bericht. Ondanks hun duidelijke verschillen – er wordt zelfs even verwezen naar hun sociale kloof, aangezien zij haar brood verdient als barmeid en verkoopster in een boetiek – voelt hij zich goed bij haar.

Toch is er zijn vrouw die hij boven alles bemint. De kracht van hun gezinsleven wordt nog versterkt door de vanzelfsprekende manier waarop hij met zijn vrouw en baby omgaat. Dat is niet zo verwonderlijk: Rohmer, altijd op zoek naar een grote mate van realisme in zijn ficties, zocht lang naar een geschikte actrice voor de rol, tot hij uiteindelijk aan zijn hoofdacteur vroeg of die zijn eigen vrouw, Françoise Verley, kon overtuigen om zijn fictieve vrouw te spelen en er ook hun eigen baby aan toe te voegen. Op een dvd-extra noemt Bernard Verley de regisseur dan ook liefdevol ‘machiavelliaans’.

Bernard Verley, met zijn opvallend zachtblauwe ogen, werd door Rohmer gecast op basis van zijn Christusvertolking in Bunuels La voie lactée (1969).

Een ander persoonlijk detail is de scène waarin Frédéric en Chloé samen theedrinken in haar appartement: een ritueel dat onlosmakelijk verbonden is met Rohmers werkwijze om jonge actrices te leren kennen en hen met zachte hand tot personages in zijn universum te kneden.

L’Amour l’après-midi is ook een tijdcapsule die ons terugvoert naar de jaren zeventig: van Frédérics garderobe (rolkraagtruien, pakken met brede revers, pantalons met olifantenpijpen) tot het dominante kleurenpalet van bruin en oranje. Ook de werkroutine, met Frédéric en zijn associé (Daniel Ceccaldi), omringd door licht flirtende secretaressen, ademt een tijdsgeest die inmiddels voorbij is.


- Patrick Duynslaegher