Conte de printemps (A Tale of Springtime)

In de eerste film uit de cyclus Contes des quatre saisons vormt de lente niet alleen het decor, maar beïnvloedt het ook subtiel het gedrag van de personages. Filosofiedocente Jeanne (Anne Teyssèdre), geïnspireerd door Kant, raakt bevriend met de jonge pianiste Natacha, die haar lijkt te willen koppelen aan haar vader Igor. Rond een verdwenen halsketting ontspint zich een speels web van misverstanden, wantrouwen en romantische intriges. Rohmer verweeft filosofische ideeën over waarheid en kennis met een luchtige marivaudage, waarin de personages onophoudelijk redeneren over hun gevoelens. Met milde ironie portretteert hij een intellectueel milieu zonder het te bespotten. Met geïnspireerde conversaties, muziek van Schumann en Beethoven, en als decor een riant appartement in Parijs en landelijke woningen in Fontainebleau, is Conte de printemps mateloos beschaafd en een puur genot om naar te luisteren en te kijken.