Zoekresultaten

De titel is misleidend: verwacht geen exotische bergbeklimming, maar een film die rustig is neergepoot in Guédiguians vertrouwde biotoop, de volkswijk L'Estaque in het noorden van Marseille. Het militant echtpaar (een vakbondsafgevaardigde op prepensioen en zijn vrouw, een thuisverzorgster) dat hij dit keer ten tonele voert is misschien wat verburgerlijkt, maar heeft daarom nog niet zijn geloof in rechtvaardigheid en solidariteit ingeslikt. Hoe ze het trauma verwerken van een brutale overval bij hen thuis, stamt meer uit een utopisch sprookje dan uit een realistisch sociaal drama, maar wordt door de cineast zo oprecht en liefdevol verteld, dat je wel een volstrekt harteloze ziel moet zijn om er niet voor door de knieën te gaan.

Aangename verrassing: de beste Aki Kaurismäki in jaren, over een ex-schrijver en bohémien, Max (André Wilms) die zich in de Franse havenstad uit de titel vestigt en zich ontfermt over een klein zwart jongetje (Blondin Miquel) dat in container het land werd binnen gesmokkeld. Mooie mix van archetypisch melodrama en uit de actualiteit gegrepen sociale ellende, geserveerd in Kaurismäki's bekende hypergecontroleerde stugge stijl. De Finse minimalist maakt er een charmante en humanistische komedie van over vriendschap, toevallige daden van goedheid en kleine revolutionaire verzetsdaden.

In 1964 had Romy Schneider de hoofdrol moeten spelen in 'L'enfer', de meest ambitieuze film van de virtuoze misantroop Henri-Georges Clouzot ('Le Salaire de la peur'). Het mocht niet zijn. Deze onvoltooide 'film maudit' komt nu tot leven in de fascinerende reconstructie van Serge Bromberg. 'Inferno' staat op zondag 18 november om 10u15 en 14u30 op het programma in Ciné Palace in het MIAT (Gent).

Met Peter Monsaert lijkt er alweer een nieuwe talentvolle regisseur van eigen bodem op te staan. Na projecten in het theater en de videokunst, is hij met 'Offline' aan zijn langspeelfilmdebuut toe. De film doet het relaas van Rudy Vandekerckhove, een nogal zonderlinge ex-gedetineerde die na zeven jaar achter de tralies zijn leven weer op de rails probeert te krijgen. Dat betekent voor Rudy: zijn oude job als reparateur van wasmachines hernemen en zich verzoenen met de familie die hij destijds achterliet. Hoewel hij daarbij kan rekenen op de hulp van de gepensioneerde kapster Denise en zijn vriend Rachid, dreigt zijn duistere verleden hem opnieuw in te halen.

'Jagten' van Thomas Vinterberg ('Festen'), was ongetwijfeld een van de meest besproken films op het voorbije Filmfestival Gent. Dat zorgde niet alleen voor bomvolle zalen, maar ook voor twee publieksprijzen: de Port of Ghent Publieksprijs en de Canvas Publieksprijs. De film gaat over Lucas, een pas gescheiden kleuterleider, die zijn leven opnieuw op de rails probeert te duwen. Net op het moment dat hij daarin lijkt te gaan slagen, wordt hij door een vijfjarige kleuter onterecht beschuldigd van kindermisbruik.

'Après mai' is Olivier Assayas' eerste film sinds 'Carlos' (2010), de vijfenhalf uur durende epische kroniek over het leven van de Venezolaanse revolutionair en terrorist Ilich Ramírez Sánchez, beter bekend als Carlos De Jakhals. In zekere zin vindt Assayas met 'Après mai' aansluiting bij 'Carlos', aangezien hij opnieuw terugkeert naar de door revoluties gekenmerkte vroege jaren 70. Dit keer volgt hij echter de strubbelingen van een groep achttienjarigen, die zich in het Parijs van 1971 bezigen met vrijwilligerswerk voor linkse bladen en protestmarsen tegen de corrupte bourgeoisie. De film werd op het voorbije Filmfestival Gent bekroond met de Georges Delerue Award voor de muziekkeuze van regisseur Olivier Assayas en het sounddesign van Nicolas Cantin.

Opzienbarende documentaire die een jaar lang het wel en - vooral - het wee toont van de belangrijkste krant ter wereld tijdens de grootste crisis en transformatie van zijn geschiedenis.

Wat meteen opvalt aan de nieuwe film van Susanne Bier is dat 'Love is All You Need' lichter van toon is dan haar vorige werk. De Deense, een voormalige Dogme-cineaste, brak in 2004 door met 'Brothers', bevestigde met het Oscargenomineerde 'After the Wedding' (2006), maakte haar Hollywooddebuut in 2007 met 'Things We Lost in the Fire' en keerde terug naar haar heimat voor Oscarwinnaar 'In a Better World' (2010). Haar nieuwste film is een klassieke romantische komedie die met haar sterke ensemblecast en Zuiderse locatie aan het recente werk van Woody Allen doet denken.

Cristian Mungiu is zonder twijfel de vaandeldrager van een nieuwe generatie Roemeense filmmakers die dezer dagen hoge ogen gooit op heel wat internationale festivals. Cineasten als Cristi Puiu ('The Death of Mr. Lazarescu'), Corneliu Porumboiu ('12:08 East of Bucharest') en de intussen overleden Cristian Nemescu ('California Dreamin'') staan niettemin in de schaduw van Mungiu, die in 2007 als eerste Roemeen de Gouden Palm won met het abortusdrama '4 Months, 3 Weeks and 2 Days'. Waar die film zich, zoals het gros van de Roemeense new wave cinema, afspeelde in de late jaren 80, aan het eind van Ceauçescu's totalitaire regime, snijdt Mungiu met zijn nieuwste film een andere thematiek aan.

Tussen haar Duitse en Franse carrière, had Romy Schneider begin jaren zestig ook een korte internationale carrière waarin ze geregisseerd werd door grootheden als Luchino Visconti ('Boccaccio '70'), Otto Preminger ('The Cardinal') en Orson Welles ('The Trial'). In deze laatste film, een bewerking van Franz Kafka's 'Der Prozess', speelt Schneider de rol van Leni, de losbandige minnares van de procureur die de zaak behandelt van Joseph K., de klerk die op een goede ochtend wordt gearresteerd en vergeefs probeert te achterhalen wat hij zou mispeuterd hebben en wie zijn rechters zijn. 'The Trial' is op zondag 25 november om 10u.15 en 14 u.30 te zien in Ciné Palace in het MIAT (Gent).