La Boulangère de Monceau (1963)
Rohmers debuutfilm, Le Signe du Lion (opgenomen in 1959 maar pas uitgebracht in 1962) bleek een financieel fiasco. Het zou vervolgens acht jaar duren vooraleer de cineast een tweede lange speelfilm kon maken.
Rohmer bleef intussen echter niet bij de pakken zitten: hij leende 16mm-apparatuur van vrienden en realiseerde een korte en een middellange film (La Boulangère de Monceau en La carrière de Suzanne) die samen ook de twee eerste delen vormen van zijn cyclus Contes moraux.
De zes films die tot deze cyclus behoren (één korte, één middellange en vier lange speelfilms) variëren telkens op een gelijkaardige amoureuze intrige, waarin ook een katholiek principe of dogma doorschemert: een verliefde man wordt in verleiding gebracht door een andere vrouw, lijkt even te bezwijken voor haar charmes, maar keert uiteindelijk terug naar zijn eerste liefde. De spartaanse productiecondities hadden als consequentie dat de film niet met direct geluid werd opgenomen.
In de postsynchronisatie werd de stem van Barbet Schroeder (Rohmers producent die hier ook de hoofdrol vertolkte) vervangen door die van Bertrand Tavernier. De montage werd bovendien in elkaar geknutseld op het kantoor van Cahiers du Cinéma.
De protagonist van deze eerste morele vertelling is een jonge Parijzenaar die zijn zinnen zet op een lange jonge vrouw, die hij geregeld op straat kruist. Aanvankelijk durft hij haar niet aan te spreken, en wanneer hij uiteindelijk toch de moed vindt om een afspraakje te maken, daagt ze niet op. Enkele weken later probeert hij een bakkersmeisje te versieren, wat hem lukt: hij legt een rendez-vous vast. Wanneer hij echter plots de eerste jonge vrouw opnieuw tegenkomt, laat hij zijn nieuwe verovering zonder aarzelen vallen.
In deze kleine film worden reeds de grote thema’s van Rohmer ontwikkeld: we volgen de bewegingen van een voetganger in een afgebakende ruimte, hier de straten van het 17e arrondissement. De wandelaar is bij Rohmer ook een voyeur, verscheurd tussen toevallige ontmoetingen (de brunette bakkerin) en ontmoetingen die hij bewust probeert uit te lokken (de droomblonde). Het schema van Ma nuit chez Maud in een notendop.
Patrick Duynslaegher
Van 1972 tot 2011 was Patrick Duynslaegher filmcriticus voor Knack magazine, waar hij van 2001 tot 2011 hoofdredacteur van Knack Focus was. Van 2011 tot 2018 was hij artistiek directeur van Film Fest Gent. Hij schreef onder meer voor Sight & Sound, the International Film Guide, Variety en Vrij Nederland. Hij is de auteur van vier boeken, een over André Delvaux’s Vrouw tussen hond en wolf, een verzameling reviews, een overzicht van 100 jaar cinema in reviews en een kritische studie over het werk van Martin Scorsese.