Song of Africa

In deze volledig 'zwarte' productie keert Zulu orkestleider Daniel Makiza terug naar zijn dorp met een grammofoon en muziekinstrumenten; hij wil er koste wat het kost een Zulu jazzorkest oprichten. Na verloop van tijd neemt hij zijn jazzband mee naar de stad, om er deel te nemen aan een jazzwedstrijd. Hun optreden daar vormt de hoofdmoot van de film. Zoals in vroegere Afrikaanse films is ook hier de invloed van de Amerikaanse jazz en populaire muziek enorm.
De film werd geproduceerd in de beginjaren van de apartheid en bevat heel wat clichés en zelfbedrog om de apartheid te rechtvaardigen. De uitgebeelde (schijn)wereld is volledig in harmonie met de nationalistische filosofie van de Afrikaners, een illusie die duizenden Afrikaners tevreden moest stellen.