L'intrus (The Intruder)

In "L'intrus" werd de conventionele verhaaltechniek vervangen door een poging om een verhaal louter visueel en auditief te vertellen. De dialoog is tot het essentiële teruggebracht en de beelden nemen een bevoorrechte positie in. We zijn aan de Frans-Zwitserse grens, waar we een aantal verschillende mensen volgen die als geesten door het bos bewegen. Gezichten die we in de schaduw zien kunnen weer opduiken, maar we weten nooit zeker hoe en waarom. Geleidelijk komt er een witharige man in beeld, Louis, die geld opneemt bij een Zwitserse bank en ergens in Azië belandt. Zo vallen de fragmenten van de opzettelijk mistige start van de film traag samen. Louis probeert om gebeurtenissen uit zijn verleden in overeenstemming te brengen met het heden. De film toont hoe het verleden doordringt in het heden en hoe voorrecht en macht zichtbaar worden. Hij is een ode aan de cinema, met filmallusies variërend van Jean-Luc Godard tot F.W. Murnau. Deze visuele symfonie van moeilijk te doorgronden diepten, weigert, zoals grootse muziek, herleid te worden tot een eenvoudig verhaal.