Everytime

Everytime draait rond een fatale gebeurtenis waarbij de zestienjarige Jessie samen met haar vriend Lux de nacht doorbrengt op het dak van een flatgebouw in Berlijn. Haar moeder Ella (een verbluffende Birgit Minichmayr) kan achteraf niet anders dan haar leven weer oppakken. Anderen houden Lux verantwoordelijk voor de tragedie, maar verrassend genoeg zoekt Ella net toenadering tot hem. Meer zelfs, ze vraagt hem mee op vakantie met haar jongste dochter Melli naar Tenerife; een reis die aanvankelijk voor Jessie bedoeld was. Op het Spaanse eiland wordt al snel duidelijk dat rouw een heel persoonlijk gegeven is en dat iedereen op een unieke manier met verlies omgaat.

De derde film van de Oostenrijkse Sandra Wollner draait om een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in een mensenleven, maar de cineaste kiest er heel bewust voor om die beproeving te dedramatiseren. Althans, zo lijkt het op het eerste gezicht. Want Wollner slaagt er op meesterlijke wijze in, net als bijvoorbeeld haar landgenoot Michael Haneke, om alledaagse gebeurtenissen met een sluimerend gevoel van onbehagen te injecteren. Dat was al zo in haar bejubelde vorige film The Trouble with Being Born (2020) en dat is nog méér zo in Everytime. Daarmee won ze eerder dit jaar de hoofdprijs in Un Certain Regard, de belangrijkste nevensectie van het filmfestival van Cannes. Die prijs ging in het verleden geregeld naar films die de tand des tijds beter hebben doorstaan dan sommige Gouden Palmen, denk aan La meglio gioventù van Marco Tullio Giordana of Dogtooth van Yorgos Lanthimos.

Wollner opteert voor een onthechte mise-en-scène zonder afstandelijk te worden. De schijnbaar eenvoudige observaties van alledaagse gebeurtenissen zijn in werkelijkheid strak gecomponeerde beelden. Diezelfde onderhuidse aanpak kenmerkt de muziek. Als dit een Hollywoodfilm was, zouden de emoties nadrukkelijk door de soundtrack worden onderstreept en gestuurd. Componist David Schweighart opteert echter voor een subtiele score die de kijker de ruimte geeft zélf te beslissen wat die wil voelen.

Die hele aanpak sluit perfect aan bij het soort film dat Everytime is: een die veeleer vragen oproept dan netjes antwoorden op een schoteltje aanreikt. Geen film die je ondergaat, maar die je beleeft.