Zero Day

Ben Coccio, pas door Filmmaker Magazine uitgeroepen tot een van de vijftentwintig meest beloftevolle onafhankelijke cineasten van het ogenblik, draait er geen doekjes om in zijn debuut. Hoewel het om een lowbudget film gaat, graaft ‘Zero Days’ dieper en directer dan Michael Moore en Gus Van Sant in de geest van twee doodgewone jongelingen die een zelfmoordaanslag plannen op hun school. Coccio’s film is eveneens controversiëler. Hij kiest bewust voor ruwe, niet-verhullende amateuristische beelden alsof het om een home movie gaat terwijl de brutale afrekening en paniek via bewakingscamera’s overgedragen wordt. Zorgvuldig leggen ‘The Army of Two’, Andre Keuck en Calvin Robertson, hun leven en voorbereidingen vast voor hun ‘Zero Day’ in een persoolijke videodagboek dat verre herinneringen oproept aan ‘The Blair Witch Project’. Gedurende een negentigtal minuten wordt de kijker onafwendbaar geconfronteerd met hun wereld die een bittere pil is om te slikken. Coccio toont twee jongelingen verstrikt in een wereld die blind is geworden. Hij beschuldigt niet, reikt ook geen antwoorden aan, maar nodigt iedereen uit om eigen conclusies te trekken uit de hysterie en het ongenoegen die onze moderne manipulatieve maatschappij schept.