Wisla

Twee acteurs, de trainer en de assistent-trainer van een voetbalteam, volgen het verloop van een ‘belangrijke’ maar fictieve wedstrijd. Ze spelen in een leeg stadion, terwijl de camera uitsluitend op hen is gericht en hun ogenschijnlijk veelzeggende gebaren in beeld brengt. De kale visuele sfeer van het lege Wisla-stadion in Krakau staat in contrast met de originele geluidsopnames van twee Serie A-voetbalwedstrijden uit het Stadio Friuli in Udine. Dit complexe principe van dualiteit structureert ook andere lagen: van de contrasten in de twee karakterstudies, de dialectiek van een apathische scène en een agressief-dynamisch geluid, van de gapende leegte van het stadion als vervallen decor tot de ironisering ervan als een quasi-representatief podium. De spaarzame, maar zorgvuldig gebruikte gebaren van de acteurs vormen de katalysator van handelingspatronen die betekenis zouden hebben binnen het kader van een voetbalwedstrijd. Daarmee wordt het een metafoor voor sociale praktijk, de ambivalente uitdrukking van macht en machteloosheid (Josef Dabernig).