Wars

In de restauratiewagon van een langeafstandstrein ligt alles stil. De obers, serveersters en de kok wachten af, en stralen de onverschillige lusteloosheid uit van uitputting en een gevoel van hulpeloosheid. Ze hangen rond in hun heldere uniformen als een scheepsbemanning in de hete zon; zo gesloten als ze zijn, zijn ze nauwelijks meer dan een onderdeel van het meubilair. Hun uniformen en de inrichting van de treinwagon – als een symbiose van modernistische helderheid met een vleugje folkloristische accenten – contrasteren met een koloniaal aandoende potpourri van chips, noten, kauwgom en drankjes die aantrekkelijk worden gepresenteerd. Elke handeling lijkt passief, bepaald door de treinwagon, de toestand van de sporen, de route, het omringende klimaat, enz. En toch lijkt één persoon zich bezig te houden met belangrijk schrijfwerk! Balansen of omzetcijfers (?) worden in een rekenmachine getikt. Verder is er alleen maar zitten en wachten te midden van rookwolken, terwijl het landschap in versnelde stand achter de gordijnen voorbij raast. Eindelijk komt er wat leven in de wagon: geen klanten – nee – maar de schoonmaakspullen worden gehaald, dweilen en emmers staan klaar. De reis lijkt ten einde te komen – hoe kun je anders het overmatige dweilen en poetsen verklaren waar de drie zich nu in storten, eerst staand, dan op hun knieën en onder de tafels (Josef Dabernig).