The Street Fighter

The Street Fighter is berucht. Het was de allereerste film die in de VS een X-rating kreeg puur en alleen vanwege het extreme geweld en de liters bloed. Tegelijkertijd betekende het de absolute doorbraak voor de legendarische Japanse vechtkunstenaar Sonny Chiba. De film kreeg twee sequels en stond aan de wieg van de iconische gelijknamige arcade-game.

In de slipstream van Bruce Lee’s Enter The Dragon bereikten de exploitation- en grindhouse-cinema hun absolute hoogtepunt. De wereld was klaar voor Chiba’s rauwe actiewerk. Maar Chiba was geen gladde Bruce Lee-kloon die goedkoop meeprofiteerde van de hype. Waar Lee blinkt in elegantie en Jackie Chan in komische speelsheid, regeert bij Chiba de pure, ongecontroleerde en barbaarse woede. Als zijn personage Terry Tsurugi losbreekt, is niemand veilig—zijn vijanden niet, de omstanders evenmin.

Het is precies die rücksichtslose razernij die de film zijn cultstatus bezorgde. Scènes waarin Chiba iemand met zijn blote handen castreert, of waarin een kopstoot direct overgaat in een röntgen-shot van een verbrijzelde schedel net voor het slachtoffer bloedspuwend neerstort: de toon is gezet.

Het plot? Een rasechte cocktail van eer, wraak en verraad, beslecht met vuisten en voeten. Chiba speelt Terry Tsurugi: een cynische huurmoordenaar die puur leeft voor seks, geld en geweld. Hij wordt ingehuurd om een ter dour veroordeelde kungfumeester uit de gevangenis te breken. Als zijn looneisen worden geweigerd, laat hij de boel ijskoud barsten. Maar wanneer de Yakuza en de maffia uit Hongkong het zusje van de veroordeelde ontvoeren, raakt Tsurugi alsnog verstrengeld in een bloedige bendeoorlog.

Waarschuwing: Dit is geen film voor gevoelige zielen, noch een lesje in progressieve genderverhoudingen. Dit is een gitzwarte duik in de nihilistische exploitation-cinema die de seventies domineerde en filmmakers als Quentin Tarantino eigenhandig vormgaf.

NAH

Sinds de release van zijn eerste demo’s in 2011 heeft percussionist, geluidsmanipulator en beeldend kunstenaar NAH zijn eigen dynamische synthese ontwikkeld van textuurrijke noise en genreoverschrijdende percussieritmes, met stevige wortels in DIY-punk, noise, avant-jazz, elektronische muziek en de onrust van hiphop. Tijdens zijn liveoptredens, waarbij hij met niet veel meer dan een drumstel en diverse samplers werkt, straalt hij een hectische energie uit die balanceert op de grens tussen gewelddadige vijandigheid en speelse chaos. De afgelopen jaren heeft hij niet alleen zijn eigen werk geproduceerd, maar ook samengewerkt met artiesten als Wiki, Mike, Moor Mother, Iggor Cavalera, Evicshen, Cities Aviv, Obongjayar en vele anderen.