Sonic fragments (the poetics of digital fragmentation)

‘Sonic Fragments’ is ‘een manifest in het medium’. Geboren uit de mogelijkheden van de digitale motagetechnologie zelf, wordt de eigenheid van het digitale medium (knip en plak) onderzocht. ‘Re-mixing’ is van nature oneindig: het proces kan in theorie eindeloos doorgaan. De re-mix herinnert ons eraan dat het rationele slechts één mogelijk denksysteem uit vele is. Het is voldoende dat er een systeem is, zelfs al is dit systeem volslagen onlogisch, zinloos gecompliceerd en merkwaardig ongelijksoortig. Het project ‘Sonic Fragments’ bestaat uit zeven korte experimentele ‘re-mixen’ door zeven regisseurs, met ieder een zeer verschillende achtergrond: van experimenteel, speelfilm, documentair, televisie, grafisch ontwerp, beeldende kunst tot aan het nieuwe gebied van VeeJaying.

IAN KERKHOF (1964): Kyodai Makes The Big Time (1992); The Mozart Bird (1993); De Enge Knijperman En De Ondersteboven Vrouw (1993); Ten Monologues From The Lives of Serial Killers (1994); Confessions of a Yeoville Rapist (1994); The Dead Man 2: Return of The Dead Man (1994); Bay Kain (1994); Nice To Meet You, Please Don’t Rape Me (1995); The Turner Revelati On (1995); The Crossing Border Tapes (1995); Techno: Space and Flow In The Radical Flow (1996); Naar De Klote! (Wasted!) (1996); Beyond Ultra Violence: Uneasy Listening By Merzbow (1998); Mondo Roxy: No Other Drugs Required (1998); Shabondama Elegy (1999); Sonic Fragments: Nostalgia For The Future Re-Mix (2000).

FRANK SCHEFFER (1956): Landscapestudies (1991); From Zero (1995); Kontakte (1998); Sonic Fragments (2000).

MIRIAM KRUISHOOP (1971): Vive Elle! (1998); The Days After (1999); Unter Den Palmen (1999); Sonic Fragments (2000).

ROB SCHRÖDER (1950): Sonic Fragments (2000).

ALEXANDER OEY (1960): Sonic Fragments (2000).

MISHA KLEIN (1964): Sonic Fragments (2000).

JOOST REKVELD (1970): Sonic Fragments (2000).