Rosa Coeli

Een man herinnert zich, vanuit het off, zijn jeugd in een Moravisch dorp, waarnaar hij terugkeert om zijn vader te begraven. De geschiedenis van zijn familie weerspiegelt het wisselvallige lot van een Midden-Europese nederzetting door de eeuwen heen. Er is sprake van oorlog en migratie, van mens en natuur, van de teloorgang van het klooster Rosa Coeli en van de heilzame werking van de wijn.


Terwijl Pellandini's tekst – regelmatig over de film verspreid – wordt ‘anti-geïllustreerd’ door starre camerastandpunten van lokale motieven en hotelinterieurs, dringt het mannenverhaal zich als een groteske tussen de taalkundige herinneringsbeelden. Steeds weer dringen schijnbare verbanden tussen woord en beeld zich op en laten – met het voortdurende schommelen tussen gevoel en structuur – de irritatie achter van een cynisch spel rond de dialectische diepten van geschiedenis en moderniteit (Josef Dabernig).