Pin de Fartie

Absurdistisch, minimalistisch, tragikomisch. Samuel Becketts meesterlijke theaterstuk Endgame wordt bijna zeventig, maar blijft wereldwijd inspireren. Dat bewijst Pin de Fartie, een woordspeling op de Franse titel van het stuk, Fin de partie, verwijzend naar het einde van een schaakspel. De internationaal gelauwerde Argentijnse cineast Alejo Moguillansky verweeft drie verrassende variaties op het origineel, begeleid door een muzikant en een verteller, zijn partner Luciana Acuña. Er zijn ook rollen voor hun dochter Cleo en Moguillansky zelf, als de zoon van een blinde pianiste. Hij noemt het geen adaptatie, maar “een film over een thuisland dat ooit Cinema heette”. Het resultaat is speels, maar niet volgens de regels, en vrij, maar daarom niet vrijblijvend. Centraal staan nog steeds personages in paren die de (on)mogelijkheid verkennen om zich tot elkaar te verhouden. Kan hun existentieel weerwerk het onafwendbare einde alsnog afwenden?