No Good Men

No Good Men is het verhaal van Naru en dat van alle Afghaanse vrouwen vlak voor de machtsovername van de Taliban in 2021. Enkele maanden voor de val van Kaboel is Naru de enige cameravrouw bij de belangrijkste tv-zender van de hoofdstad. Ze krijgt zowel op als naast de werkvloer constant af te rekenen met seksisme. Bovendien moet ze vechten om de voogdij over haar zoontje te behouden en uit de klauwen te blijven van haar ontrouwe echtgenoot. Voor Naru is het duidelijk: in Afghanistan zijn er geen goede mannen. Of kan Naru’s collega Qodrat haar in alle chaos van gedachten doen veranderen?

Een Afghaanse romcom maken, daarvan droomde regisseur, scenarist én hoofdrolspeler Shahrbanoo Sadat. Dat was nog nooit eerder gedaan, dus deed ze het dan maar zelf. Zonder te romantiseren hoe het eraan toeging nog voor het talibanregime, want toen Sadat aan het scenario van de film begon in 2019, waren de vrijheden van vrouwen zoals Naru al aan banden gelegd door het patriarchaat. Als tegenstem weerklinken op de soundtrack vooral zangeressen, met name Nazia Iqbal, Rahil Yousufzai, Naghma en Parasto Mehryar (naast nieuwe, instrumentale nummers van de Noorse muzikante Therese Aune). No Good Men is ook een antwoord op de oorlogsdrama’s die volgens Sadat het land te eenzijdig representeren in het buitenland. Het populaire genre laat haar toe Afghaanse personages verder te vermenselijken op het grote scherm. Een politieke romantische komedie dus, die bovendien niet bang is om van toon te veranderen.

De in Teheran geboren Shahrbanoo Sadat verruilde in 2021 Kaboel voor Hamburg. De film is dan ook een coproductie met onder meer Duitsland, waar de Afghaanse hoofdstad gerecreëerd werd, en opende het voorbije Internationaal Filmfestival van Berlijn. No Good Men is Sadats derde langspeler in een geplande reeks van vijf. Net als haar Wolf and Sheep (2016) en The Orphanage (2019) zijn de cinematografie en montage in handen van respectievelijk (Belg) Virginie Surdej en Alexandra Strauss. Alle vijf zijn ze gebaseerd op de ongepubliceerde dagboeken van Anwar Hashimi. Zelf een voormalig tv-journalist en verslaggever, speelt hij de ‘love interest’ van Naru. De film is opgedragen aan de medewerkers van nieuwszender TOLO die omkwamen bij een zelfmoordaanslag van de Taliban begin 2016.