09 20 okt. '24
8d77f389 fcc5 4d6f af42 c78ce1e6f97c

David Depesseville

Astrakan

104' - 2022 - Drama - Taal: Frans, Frans
Regisseur: David Depesseville Met: Mirko Giannini, Jehnny Beth, Bastien Bouillon
Wolfskind wordt zwart schaap in het doornige langspeeldebuut Astrakan. Een naturalistische karakterstudie die de ongemakkelijke groeipijnen en spanningen blootlegt tussen een zwijgzame weesjongen en zijn adoptiegezin op het Franse platteland.
Geen typisch coming-of-ageportret, maar een sobere en suggestieve karakterstudie met venijn in de staart.

Tot lang in de twintigste eeuw kregen weeskinderen uit heel Frankrijk een thuis in de bergachtige streek van de Morvan waar behoeftige gezinnen betaald werden om hen op te vangen. Dat weinig bekend stukje geschiedenis lag aan de basis van Astrakan, het langspeeldebuut van regisseur David Depesseville wiens jeugdvrienden en grootvader zelf wezen waren. In het fictieve, hedendaagse verhaal van de film wordt de twaalfjarige Samuel ondergebracht bij het koppel Marie en Clément en hun twee tienerzonen. Hoewel zijn adoptieouders er geen geheim van maken het geld nodig te hebben, heeft Samuels nieuwe familie wel degelijk wat te verbergen. Hij wordt al gauw geconfronteerd met de tegenstrijdigheden van het plattelandsleven. Tussen rust en geweld, geloof en bijgeloof, onschuld en het verlies daarvan. Spartelend in een maalstroom aan verwarrende gevoelens, onder meer voor een ontluikende liefde, gaat de jongen met het woelige verleden fysiek en geestelijk in verzet.

Vergis je niet: Astrakan, dat in Locarno meedong naar het Gouden Luipaard, is geen typisch coming-of-ageportret, maar een sobere en suggestieve karakterstudie met venijn in de staart. David Depesseville werkte zo’n zeven jaar lang aan zijn eerste langspeler en verzamelde al die tijd getuigenissen over wat voor sommigen nog steeds een taboeonderwerp blijft. Hun verhalen vinden een stem in het bijna tijdloze karakter van de filmsetting, versterkt door spaarzaam om te gaan met aankleding en muziek. Depesseville bewijst zich een Franse cinefiel in hart en nieren. Door acteurs Paul Blain en Lisa Hérédia te casten als grootouders grijpt hij terug naar de films van respectievelijk Gérard Blain en Jean-Claude Brisseau. Verdere inspiratiebronnen zijn L’enfance nue (1968) van Maurice Pialat en Mes petites amoureuses (1974) van Jean Eustache. Net als hen vindt Depesseville rauwe poëzie in de wreedheid van het menselijke bestaan. Onflatterende taferelen worden getekend door naturalisme en gevat op de grove korrel van 16mm-film. Evenmin schuwt dit gedurfde debuut nachtmerrieachtige symboliek. Zo ontleent Astrakan zijn titel aan de donkere bontsoort van karakullammeren. Hun zachte vacht wordt verkregen door ze nog voor de natuurlijke geboorte uit de buik van hun moeder te snijden. Het zwarte schaap als bloedoffer?

Image gallery

B60267e4 f441 4a9e ba01 b3fca137a75c
20594025 fbe1 4927 b0c6 f0f0ca1f4565
C3c7704a 88ba 45d5 b32e b5e6aaf17248
58482a57 aabd 442a 9209 98fbca8b6990
8d77f389 fcc5 4d6f af42 c78ce1e6f97c
9707934e 0351 4dfd af24 a104972c8b1e

Generiek

Regisseur

David Depesseville

Met

Mirko Giannini, Jehnny Beth, Bastien Bouillon

Scenario

David Depesseville, Clara Bourreau

Cinematograaf

Simon Beaufils

Monteur

Martial Salomon

Producent

Carole Chassaing, Anaïs Feuillette

Productiebedrijven

Tamara Films

Meer informatie

Taal

Frans, Frans

Productielanden

Frankrijk, Frankrijk

Jaar

2022

Filmografie

David Depesseville
Ci-gît l’amour (2005), Le Dépeuplé (2007), Les Lendemains qui chantent (2008), La dernière plaine (2012), Astrakan (2022)

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van nieuws over het festival, de films en de filmmakers, en onze activiteiten doorheen het jaar?