Ida Lupino: Een filmpionier
Lupino omschreef zichzelf als een "bulldozer" voor financiering, maar als een "moeder" op de set die haar acteurs koesterde. Ze was een ware filmpionier, zéker in het vertellen van vrouwenverhalen. Na haar start als actrice (naast Humphrey Bogart in High Sierra) werd ze de eerste vrouwelijke regisseur van een film noir (The Hitch-Hiker, 1953) en de enige vrouw die The Twilight Zone regisseerde. In haar acht films schuwde ze controverse niet: zo kaartte ze ongeplande zwangerschap aan in Not Wanted (1949) en bigamie in The Bigamist.
Haar meesterwerk is Outrage (1950), destijds een gedurfde stap omdat de Hollywood-censuur (de Hays Code) niet op zulke thema's was gebouwd. De film volgt Ann Walton (Mala Powers), die na een verkrachting door een vreemde vervreemdt van haar omgeving en vlucht. Hoewel het woord 'verkrachting' nooit valt, is de film ongekend openhartig over het trauma en de slopende flashbacks (PTSS). Lupino breekt met de toenmalige neiging om het slachtoffer te beschuldigen; ze portretteert Ann met diep empathische psychologische complexiteit. Dit mede door haar geschreven meesterwerk blijft een baanbrekend stuk feministische cinema dat ook nu nog diepe indruk maakt.
De live-score: Laryssa Kim
De nieuwe soundtrack is in handen van de veelzijdige Italo-Congolese artieste Laryssa Kim. Haar rituele soundscapes, waarin musique concrète versmelt met ambient en breekbare zang, gooien hoge ogen. Vorig jaar nog werd haar betoverende album Contezza bejubeld door Pitchfork.
Geboren in Rome, verfijnde ze haar ambacht in de Amsterdamse theater- en danswereld, waarna ze in 2013 naar Brussel trok. Na een master in acousmatische compositie in Bergen, lanceerde ze in 2015 haar live-elektronicaproject. Op het podium versmelt haar bezielde stem met hypnotiserende soundscapes, subtiele field recordings, minimalistische triphop en elektro-akoestische arrangementen. Kim neemt de luisteraar mee op een meeslepende, dromerige klankodyssee die alle zintuigen prikkelt.