Perceval le Gallois (1978)

Éric Rohmers uiterst stugge en gedurfde adaptatie van Chrétien de Troyes’ roman waarin de jonge Perceval bij zijn queeste naar de heilige Graal machteloze jonkvrouwen te hulp snelt, boze ridders bestrijdt en in toverachtige avonturen belandt.

Rohmer, een cineast met een uitgesproken literair temperament, verklaarde dat hij minder geïnteresseerd was in de Graallegende zelf dan in de tekst van Chrétien de Troyes, die hij beschouwde als een van de mooiste uit de Franse literatuur. De dialogen zijn dan ook rechtstreeks gebaseerd op diens archaïsche verzen en verhaalwendingen, al werden de middeleeuwse versregels van acht lettergrepen omgezet in een toegankelijkere taal. De muzikaliteit van de dialogen wordt bovendien extra in de verf gezet doordat ze geregeld worden onderbroken door middeleeuwse koorzang.

De stroeve handeling werd integraal gefilmd in uiterst vereenvoudigde studiodecors opgebouwd rond een cirkelvormig speelvlak dat verwijst naar de oorsprong van het middeleeuwse theater. Het ontbreken van perspectief, de naïeve stilering en de uitbundige kleurenpracht refereren aan de Romaanse schilderkunst. Precies dankzij deze uitgesproken anti-naturalistische stijl weet Rohmer door te dringen tot de essentie van deze verdwenen wereld van ridderlijkheid, hoofse liefde en mystiek.

Voor Rohmer bleek dit stilistische experiment, dat binnen zijn verder klassieke oeuvre volstrekt uniek is, niet enkel moeilijk te financieren, ook de ontvangst was destijds verdeeld. Het klopt dat de geroemde precisie van zijn stijl soms naar het precieuze neigt, maar wie bereid is de radicale esthetische parti pris te aanvaarden, wacht een uitzonderlijke bioscoopervaring.

Naast hoofdrolspeler Fabrice Luchini, die eerder al te zien was in Le Genou de Claire, maken Pascale Ogier, Arielle Dombasle en Marie Rivière hier hun eerste opwachting in het universum van Rohmer.