Les Amours d’Astrée et de Céladon (2007)

Zoals de recensent van Le Monde terecht opmerkte is Rohmers glorieuze testamentfilm “een ode aan het leven en een ode aan de kunst.” Gebaseerd op de roman van Honoré d’Urfé (1607-1627), waarin herders afkomstig uit het oude Gallië het liefdesdiscours van de zeventiende eeuw inluiden, vertelt Rohmer een betoverend verhaal over verwisseling van identiteit, cross-dressing en amour fou. Gesitueerd in het oude Gallië van de vijfde eeuw, speelt zich overduidelijk niet af in een ‘realistisch’ verleden maar op een idyllische, ongerepte en harmonieuze plek, een door een luchtig briesje gekoeld Arcadië dat picturaal zowel de fêtes galantes van Watteau oproept als de mythische landschappen van Poussin.

Rohmer schrapt uit de pastorale roman alle interferenties van het wonderbaarlijke (zoals de episode van ‘La Fontaine d’amour’), alsook de talloze verhalen in het verhaal. Hij concentreert zich liever op het thema van de amoureuze misvatting, een motief dat ook de romantische perikelen in Pauline à la plage beheerst. Hier zijn de frisse en stralende tortelduifjes een blond herdersmeisje, Astrée (Stéphanie de Crayencour) en haar androgyne minnaar Céladon (Andy Gillet) die in de tijd van de druïden met zuivere liefde van elkaar houden, maar door een misverstand uit elkaar worden gedreven. Wanneer ze hem bespioneert en ziet dat hij het aanlegt met een ander meisje, verbant ze hem. Nadat hij bij een zelfmoordpoging van de verdrinkingsdood wordt gered, herstelt Céladon door de liefdevolle zorgen van drie nimfen. Uiteindelijk eindigt hij verkleed als vrouw, maar diens gelijkenis met Astrées voormalige en vermoedelijk overleden minnaar blijkt opwindend te zijn voor de rouwende herderin.

Het ontstaan van deze film is bijzonder vergeleken met de origine van de meeste films van Rohmer. Rohmer was een liefhebber van de cinema van de marginale Franse cineast Pierre Zucca. Zucca liet Rohmer zijn bewerking lezen van L’Astrée maar overleed vooraleer hij zijn project kon realiseren. Na zijn dood was Rohmer bereid om de uitdaging aan te gaan. Want het ging duidelijk om wat de Fransen een “casse-gueule” project noemen, een hachelijke onderneming waarmee makkelijk op je bek kan gaan.

Les Inrockuptibles schreef over deze afscheidsfilm: “Na twee sombere en gewelddadige films keert Rohmer terug naar zijn meest luchtige en lumineuze stijl. Een testament zo zacht en licht als een veer. Met zijn frisheid, humor, poëzie, sensualiteit, in één woord met zijn jeugdigheid, een van de beste films van het jaar.”