12 23 okt. '21

Carlos Kong over Cartas Da Guerra

P1avm95mpsg661kq1ucf1v2m4s31
Recensie 22 okt. 2016

Al drie jaar op een rij organiseert Film Fest Gent samen met filmtijdschrift Photogénie de Young Critics workshop, een korte, maar intensieve schrijversresidentie waarin aanstormende filmcritici (tussen 18 – 26 jaar oud) de kans krijgen verslag te doen van het filmfestival. Met een kritische blik volgen ze de films in de officiele competitie, om op de website van Photogénie en FFGent hun scherpe meningen neer te pennen. Het vijftal wordt begeleid door het team van Photogénie en Nick Pinkerton, freelance journalist (o.a. Sight & Sound). De Young Critics zijn een internationaal gezelschap en schrijven hun artikelen in het Engels. Hier lees je de recensie van Carlos Kong over Cartas Da Guerra.

“My forget-me-not” is one of the many terms of endearment that protagonist António calls his unnamed wife throughout Ivo M. Ferreira’s ‘Cartas da Guerra’ (Portugal, 2016), an autobiographical adaptation of António Lobo Antunes’ war letters anthology D’este viver aqui neste papel descripto. A Portuguese military doctor stationed in Angola during the Portuguese Colonial War, António (played by Miguel Nunes) regularly writes love letters to his wife in Lisbon. The narration of the wife’s voice reading aloud António’s eloquent declarations is overlaid onto both expressive black-and-white sequences of war-ravaged rural Angola and a roaring classical music soundtrack (including Tchaikovsky’s Swan Lake), all of which together constitute the film’s characteristic epistolary frame. Beyond its floral metaphor, “my forget-me-not” literalizes the central duality that letter writing performs in ‘Cartas’, as António’s possibility of not forgetting his past in Portugal, and as the means of surviving his traumatic war-torn present.

The most puzzling aspect of ‘Cartas’ is that none of the unidentified wife’s letters are read aloud—unclear if both are even existent—negating the redemptive potential of acknowledgement, reciprocation, and return. While this unilateral dynamic bears witness to António’s vulnerability and emotional turmoil, it counterproductively neutralizes contextual complexity into various loose ends that treacherously veer towards universalizing and romanticizing pity at the expense of calling colonial occupation and war into question. Abstracting the violence of colonialism through António’s one-sided epistolary escapes, ‘Cartas da Guerra’ makes clear that war not simply takes place somewhere outside but is also firstly fought elsewhere—inside of us.

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van nieuws over het festival, de films en de filmmakers, en onze activiteiten doorheen het jaar?

Deze website gebruikt cookies om jouw surfervaring gemakkelijker en aangenamer te maken en om de inhoud van de websites beter af te stemmen op jouw behoeften en voorkeuren. Je kan de installatie van cookies weigeren, maar dan zullen sommige onderdelen van onze websites niet of niet optimaal werken. Lees meer.

Uw browser voldoet niet aan de minimale vereisten om deze website te bekijken. Onderstaande browsers zijn compatibel. Mocht je geen van deze browsers hebben, klik dan op het icoontje om de gewenste browser te downloaden.