Un bon petit soldat

“Chez Amali, nous prenons soin de nos employés.” Bij verzekeringsmaatschappij Amali staat het welzijn van de werknemer hoog aangeschreven, tenminste volgens de slogans. Carla (een ijzersterke Alba Rohrwacher) is er pas aangesteld als HR-manager en krijgt de opdracht de employer brand nieuw leven in te blazen. Win-win, happiness workshops, performance goals: ze spreekt het corporate Esperanto vloeiend. Tot er achter de blinkende bedrijfstaal een geval van toxisch management opduikt en de grens tussen compromis en medeplichtigheid steeds moeilijker te trekken valt.

Met Un bon petit soldat keert Stéphane Brizé terug naar de werkvloer, het strijdtoneel waarop hij eerder La Loi du marché (2015), En guerre (2018) en Un autre monde (2021) situeerde. Ditmaal staat niet Vincent Lindon, voor de zesde keer bij Brizé, maar Alba Rohrwacher centraal. Na Hors-saison (2023) stort ze zich opnieuw in zijn universum en geeft ze Carla een fascinerende mix van vastberadenheid en kwetsbaarheid. Via haar stelt Brizé opnieuw ongemakkelijke vragen over de prestatielogica die ons leven beheerst. Waar eindigt professionele ambitie en begint gehoorzaamheid? Hoeveel van onze kostbare tijd zijn we bereid aan werk te geven, en voor wie of wat zijn we eigenlijk voortdurend aan het presteren?

Brizé houdt de buitenwereld grotendeels buiten beeld en maakt van kantoren, vergaderzalen en workshops een haast hermetisch universum. DoP Antoine Héberlé, met wie hij onder meer Mademoiselle Chambon en Une vie draaide, vangt de corporate tredmolen in beheerste beelden. Componist Bertrand Blessing jaagt met zijn pulserende score dan weer een nerveuze energie door de strakke montage. Pendelende mensenmassa’s worden een choreografie, opgewekte bedrijfstaal botst op uitsluiting en vernedering. Het resultaat is even beklemmend als bijtend: een film over werk, macht en kostbare tijd in een wereld waarin de mens een resource is geworden.