Chicas tristes (Sad Girlz)

De zestienjarige La Maestra (Rocío Guzmán) en Paula (Darana Álvarez) zijn onafscheidelijke vriendinnen: ze delen routines, rituelen, karaokeliedjes, glittermake-up en de droom om geselecteerd te worden voor een belangrijke zwemwedstrijd in Rio de Janeiro. Hun toekomst glinstert in de weerspiegeling van het olympisch zwembad in Mexico-Stad waar ze dagelijks trainen. Met de wereld aan hun voeten - On your mark, get set, go! - zijn ze meer dan klaar om hun sprong te wagen: zowel in het water als in de prille liefde. Wanneer Paula op een feest het slachtoffer wordt van seksueel geweld, zal veel echter voorgoed veranderen. Verward hult een anders uitbundige Paula zich in stilte en isoleert ze zich steeds meer. La Maestra ziet hoe het licht in haar boezemvriendin afzwakt, maar naar de reden kan ze enkel gissen.

In de debuutfilm van de Mexicaanse cineaste Fernanda Tovar, staat de chaotische nasleep van die traumatische gebeurtenis centraal. Ze focust zich daarbij op La Maestra’s zoektocht om haar vriendin te helpen. La Maestra wil zo dicht mogelijk bij Paula zijn en haar tegelijkertijd de nodige ruimte geven. De juiste afstand vinden tot Paula blijkt koorddanswerk. Wanneer de onzekerheid de bovenhand neemt, zoekt La Maestra houvast bij chatbots, tarotkaarten en wensdenken. Het zal echter in het zwembad zijn dat de jonge vrouwen een ankerpunt zullen vinden in deze stormachtige tijden. Daar ebben de woorden weg en spreken hun lichamen de meer toegankelijke taal van het water. Tovar geeft tactvol en doortastend weer hoe het leven onverminderd blijft doorgaan ongeacht het onrecht en leed dat ons treft. In elk beeld is het vluchtpunt echter hoop. Daarbij triomfeert het geloof in kleine, ogenschijnlijk ijdele daden, zoals het ophouden van een spiegel in de lucht, als mogelijke mirakels. 

Chicas Tristes komt voort uit een collectief van cineasten uit Mexico Stad genaamd Colectivo Colmena. Zij geloven in de kracht van gedurfde, gevoelige en diep menselijke verhalen om zo tot persoonlijke en collectieve verandering te leiden. De films van Colectivo Colmena werden opgepikt door toonaangevende filmfestivals als die van Venetië en Locarno. Chicas Tristes ging op zijn beurt in première op het filmfestival van Berlijn, waar het zelfs dubbel in de prijzen viel.