El Pampero Cine: Infinite Stories

Toen Argentinië begin 21ste eeuw in een diepe economische crisis belandde, zochten jonge filmmakers radicaal onafhankelijke manieren om films te maken, los van staatssteun en gevestigde productiehuizen. Uit die beweging ontstond in 2002 El Pampero Cine, opgericht door Mariano Llinás, Laura Citarella, Agustín Mendilaharzu en Alejo Moguillansky. Onafhankelijkheid was voor hen geen tijdelijke noodzaak, maar een fundamentele artistieke keuze. Met de vindingrijkheid van amateurfilmers en de daaruit voortvloeiende vrijheid, ontwikkelde de groep een unieke, compromisloze filmpraktijk die tot vandaag standhoudt.

Llinás’ Historias Extraordinarias (2008) geldt als oertekst voor hun oeuvre: een duizelingwekkend netwerk van verhalen over spionnen en koffers vol goud dat klassieke narratieve logica voortduren tart. Net zoals Sheherazade in Duizend-en-één Nacht verhaal in verhaal weefde om te overleven, zo wordt bij El Pampero Cine narratieve inventiviteit een vorm van artistieke overleving. Die verteldrang loopt als een rode draad door hun werk, van Trenque Lauquen (2022) tot Pin de Fartie (2025). Niet de afzonderlijke verhalen staan daarbij centraal, wel het onuitputtelijke plezier van het vertellen zelf: films die zich voortdurend vertakken, van richting veranderen en met zichtbaar plezier nieuwe narratieve spelregels uitvinden, soms tot veertien uur lang, zoals in Llinás’ La Flor (2018). Meestervertellers Jorge Luis Borges, Samuel Beckett, Jacques Rivette en Alfred Hitchcock, maar ook Belgisch striptekenaar Hergé, zijn belangrijke referentiepunten doorheen hun werk. 

El Pampero Cine onderscheidt zich van veel tijdgenoten door hun avontuurlijke queeste naar vrijheid. Niet als holle slogan, maar als manier van werken en van kijken. Hun films weigeren zich te laten vastleggen in vaste vormen of rechte lijnen; ze kronkelen zichzelf voortdurend naar uitwegen en zijpaden. In een tijd waarin cinema steeds vaker richting uniformiteit wordt geduwd en verhalen zich netjes van A naar B laten leiden, voelt die houding niet alleen verrassend politiek aan, maar ook als een uitnodiging om cinema opnieuw te ervaren als een ruimte van spel en verbeelding.