Zoekresultaten

Voor de 53e editie van Film Fest Gent (7 - 18 oktober 2026) stellen we met veel trots de nieuwe campagne voor. Deze ruimtelijke campagne bouwt voort op de laatste drie jaar, inclusief de felle kleuren. Nieuw dit jaar is de donkere backdrop – zoals het een echte cinema betaamt – en focus op bewegend beeld en een immersieve ervaring. Hiermee knipoogt de nieuwe campagne ferm naar het witte doek.

De European Composer & Songwriter Alliance (ECSA) krijgt dit jaar de WSA Industry Award van Film Fest Gent en de World Soundtrack Academy. Met deze prijs krijgt ECSA erkenning voor hun werk waarmee ze de (screen) muziekindustrie eerlijker en transparanter maken.

Een match made in heaven? Tijdens de jaarlijkse WSA Film Music Days kunnen studenten hun collega’s ontmoeten! Op basis van de profielen koppelen we studenten (film)muziek aan studenten film of gameontwikkeling. Inschrijven kan nu tot en met 25 september.

Vijftien producties krijgen in totaal iets meer dan 1,9 miljoen euro steun van Screen Flanders. Zij zullen meer dan 16,6 miljoen euro aan audiovisuele uitgaven genereren in het Vlaamse gewest, goed voor een economische hefboom van 8,5 per geïnvesteerde euro. Onder de negen gesteunde fictieprojecten bevindt zich nieuw werk van o.a. Stijn Coninx, Anthony Schatteman en Wouter Bouvijn. Negen producties zijn majoritair Vlaams (of Belgisch) en zes zijn minoritair Vlaams.

Om de tien jaar publiceert Sight and Sound, het eerbiedwaardige maandblad uitgegeven door het British Film Institute, een lijst van de beste films aller tijden. Hoogmoedig, ja, maar de omvang van hun bevraging verleent haar toch enige legitimiteit. De meest recente ranglijst bracht de stemmen van meer dan 1600 critici en curatoren, academici en archivarissen in rekening. Persona van Ingmar Bergman eindigde op de achttiende plaats, tussen Apocalypse Now van Francis Ford Coppola en Close-Up van Abbas Kiarostami. Het predicaat “klassieker” past Persona dus als gegoten.

Een film bestaat ergens op een spectrum tussen zwart en wit: een lamp wordt afgedekt, delen worden opengelaten, er verschijnen vormen op het scherm. Wit of zwart. De lamp wordt afgedekt, zwart, de bedekking wordt weggenomen, wit. Het zwart en het wit staan tegenover elkaar als uitersten. Ze volgen elkaar op in flitsen — een misselijkmakende beweging die de grenzen tussen beide vervaagt — tot je niet meer weet wat zwart of wit is, want wat het is, is wezenlijk grijs. Een schaap wordt in de lichtbundel tot leven gewekt, binnen een kader van fel wit licht, om, eens op het scherm geprojecteerd, te sterven. Het bloed is zwart.

Ingmar Bergman was decennialang niet alleen de onbetwiste grootmeester van de Zweedse cinema, maar ook een cultureel strijdpunt in het Vlaamse filmleven. Zijn films werden in katholieke cinefiele kringen verheven tot spirituele openbaringen, terwijl jongere generaties zich later begonnen afzetten tegen de loodzware ernst en existentiële wanhoop van zijn oeuvre. Toch valt niet te ontkennen dat Bergman de cinema mee verhief tot een kunstvorm die zich kon meten met literatuur, theater en klassieke muziek. Nu vier sleutelfilms in schitterend gerestaureerde versies opnieuw te zien zijn, dringt een herwaardering zich op. Summer with Monika, The Seventh Seal, Wild Strawberries en Persona tonen een filmmaker die tegelijk briljant en ondraaglijk kon zijn: een meester van close-ups, psychologische spanning en filmtaal, maar ook een regisseur die soms bezwijkt onder zijn eigen symboliek en metafysisch gewicht. Juist die spanning maakt Bergman vandaag nog altijd fascinerend.

Bij elke On Tour-vertoning maken we een Wide Angle, waarmee we dieper ingaan op de film, de maker, de thema's en meer dankzij teksten in verschillende vormen, van verschillende auteurs. Ontdek onze Wide Angle over Persona van Ingmar Bergman