Coward

Een trein vol jonge Belgische soldaten raast richting front. Ze zingen uit volle borst, maken grappen en jutten elkaar op. Ook Pierre wil niets liever dan bewijzen dat hij tussen hen thuishoort. Emmanuel Macchia, voor het eerst op het witte doek, speelt hem met een ontwapenende terughoudendheid. Maar achter de linies belandt Pierre in een heel ander gezelschap. Francis (een onweerstaanbaar beweeglijke Valentin Campagne) verzamelt er een groep buitenbeentjes om met theater, zang en zelfgemaakte kostuums de troepen even aan de oorlog te laten ontsnappen. Wat begint als vermaak, opent voor Pierre langzaam een wereld waarvan hij niet wist dat ze bestond.

Na het internationale succes van Girl en Close vergroot Lukas Dhont zijn speelveld zonder zijn vertrouwde gevoeligheid te verliezen. De loopgraven van de Eerste Wereldoorlog vormen zijn meest grootschalige decor tot nu toe, maar opnieuw zoekt hij vooral naar wat er tussen jonge mannen gebeurt wanneer verwachtingen over mannelijkheid beginnen te knellen. Macchia en Campagne zijn daarbij elkaars gedroomde tegenpolen: de ene stil en observerend, de andere extravert en onvoorspelbaar. Dhont laat hun toenadering niet zozeer verklaren als ontstaan — in blikken, aanrakingen en momenten waarop de oorlog even naar de achtergrond verdwijnt. Hun chemie bleef ook in Cannes niet onopgemerkt: Macchia en Campagne deelden er de prestigieuze prijs voor Beste Acteur.

Voor Coward dook Dhont samen met coscenarist Angelo Tijssens in een nauwelijks verbeelde kant van de oorlogsgeschiedenis. De vonk was een oude foto van soldaten op een podium, met rokken van zandzakken en juwelen van afgedankte munitie: materiaal voor vernietiging dat plots iets kon creëren. Diezelfde spanning loopt door de film. Frank van den Eedens camera zoekt de nabijheid van lichamen en gezichten, terwijl Nora Monsecour de revues een speelse, sensuele lichamelijkheid geeft en Valentin Hadjadjs muziek zich vermengt met de krachtige liederen van de soldaten. Zo kijkt Coward voorbij de vertrouwde beelden van heldendom en geweld, naar mannen die zingen, spelen, verlangen en voor even iemand anders durven zijn. Want misschien schuilt moed niet alleen in ten strijde trekken, maar ook in weigeren wie de wereld zegt dat je moet zijn.