Cameron Winter at Carnegie Hall

Op 11 december 2025 zat Carnegie Hall vol voor het soloconcert van Cameron Winter, een van de meest ongrijpbare stemmen van zijn generatie. Camera’s bewogen tussen het publiek. Ook Paul Thomas Anderson bleek aanwezig, midden in zijn Oscarcampagne voor One Battle After Another. Maanden later krijgen we een concertfilm van twee eigenzinnige stemmen: Cameron Winter voor de camera, Paul Thomas Anderson erachter.

De voorbije twee jaar was Winter nauwelijks weg te denken. Als frontman van Geese, met Getting Killed als een van de meest spraakmakende gitaarplaten van de afgelopen jaren, en als soloartiest met het enigmatische Heavy Metal, groeide hij uit tot een muzikant die zich aan alle categorieën onttrekt. Dat hij de bewondering wist te wekken van songwriters als Jeff Tweedy en Nick Cave – die Winter publiekelijk de hemel in prees – zegt misschien nog het meest.

Slechts weinigen deden hem voor wat hij die avond deed: een soloconcert geven in Carnegie Hall. Bob Dylan was een van hen. Voorovergebogen over zijn Steinway vult Winter de zaal met een stem die op plaat nauwelijks te vangen is. Maar net wanneer hij het sublieme bereikt, lijkt hij het zelf weer te willen ondergraven: met een gemompeld woord, een ongemakkelijke regel, een onverwachte wending. Zijn schoonheid komt nooit zonder een knipoog.

Anderson filmt op 16mm en 35mm, met Benny Safdie (The Smashing Machine, FFG2025) als cameraman, en weet die tegenstrijdigheid feilloos te vatten. Hij maakt van Winter geen onaantastbare rockster, maar laat hem vreemd, grappig en kwetsbaar zijn. Tijdens het wonderschone $0 lijkt de tijd in Carnegie Hall even stil te staan. In zijn versie van The Rolling Stones plaagt hij zijn publiek met guitig pianogeplengel. De opgebouwde spanning van Drinking Age wordt ingelost met zijn daverende “From now on this is who I'm gonna be”. En in Love Takes Miles klinkt een van die prachtige, terloopse regels waar Winter zo goed in is: “Love will make you fit it all in the car.”

Cameron Winter at Carnegie Hall is een concertfilm om te koesteren. Anderson weet de energie van Winters songs te vangen en diens vreemde, bijna cabareteske présence in beeld te brengen. Hij is virtuoos, ongemakkelijk en soms ronduit ontroerend – vaak binnen dezelfde song. Het resultaat is een zeldzaam document van een performer die je moeilijk uit het hoofd krijgt.