VAF Kinepolis ING
World soundtrack awardsWSA
Passion
Passion Brian De Palma (2012)
Met: Rachel McAdams, Noomi Rapace, Karoline Herfurth, Paul Anderson, Rainer Bock, Benjamin Sadler, Michael Rotschopf, Max Urlacher, Dominic Raacke, Trystan Pütter, Patrick Heyn, Ian T. Dickinson
duur: 100 minuten
Drama, Thriller

Misdaad: schuld en boete
Nodig je vrienden uit
Film Fest Gent - Passion

Waarom moet je deze film zien?

  • De stilistische hoogstandjes van regisseur Brian De Palma die in deze erotische Euro-thriller hommages verwerkt aan zijn grootste hits.
  • De smachtende en onheilspellende score van Pino Donaggio die De Palma’s meest typerende films ('Carrie', 'Dressed to Kill', 'Body Double', 'Blow Out') van muziek voorzag.

Dat Brian De Palma in 'Passion' niet alleen naar Hitchcock maar ook naar Fritz Lang lonkt, heeft natuurlijk in de eerste plaats te maken met de basisintrige die hij ontleende aan 'Crime d’amour' (2010), de ultieme film van de Franse regisseur Alain Corneau. Corneau’s bewondering voor Lang bleek al uit een van zijn eerste films, 'Police Python 357' (1976): een sombere policier die wordt aangedreven door een Langiaanse noodlotsmechaniek. Daarin voert de flik van dienst (Yves Montand) een onderzoek dat onvermijdelijk naar zijn eigen inbeschuldigingstelling moet leiden van een moord die hij nochtans niet begaan heeft.

Zowel in 'Crime d’amour' als in 'Passion' is er een plotwending die ook de premisse vormde voor de laatste Amerikaanse thriller van Lang, 'Beyond a Reasonable Doubt' (1956). Daarin fabriceert de protagonist zelf de bewijslast tegen zichzelf in de hoop om zich vervolgens met een coup de théâtre te kunnen vrij pleiten. De Palma is natuurlijk meer Hitchcockiaans dan Langiaans en zijn vrije remake van een Franse film steunt dan ook op het favoriete Hitchcock motief van de ontdubbeling dat in 'Vertigo' (1958) het meest op de - abstracte en quasi geometrische - spits gedreven werd.

'Passion' speelt zich grotendeels af in een Berlijns reclamebureau waar drie jonge wolvinnen elkaar naar de keel vliegen, aanvankelijk op een beschaafde manier maar  hoe langer hoe roofzuchtiger en agressiever.

'Passion' speelt zich grotendeels af in een Berlijns reclamebureau waar drie jonge wolvinnen elkaar naar de keel vliegen, aanvankelijk op een quasi beschaafde manier maar  hoe langer hoe roofzuchtiger en agressiever. Vrouwen die in rangorde in het bedrijfje danig van elkaar verschillen maar onderling totaal inwisselbaar zijn als het op gulzigheid, begeerte en inhaligheid aankomt. Aanvankelijk draait alles om de machtsspelletjes tussen blonde bitch Christine  (Rachel McAdams) en haar ogenschijnlijk onschuldige, donkerharige protégée Isabelle (Noomi Rapace) aan wie ze een duur sjaaltje cadeau doet maar tegelijk ook haar ideeën steelt, waarop Isabelle terugslaat. Isabelle heeft op haar beurt ook een assistente (Karoline Herfuth) die zich niet onbetuigd laat en uiteindelijk een grotere rol in de plotwendingen krijgt dan haar aanvankelijke screentijd laat vermoeden.

Macht, eros, vernederingen en sadomasochistische strategieën in de executive suite kwamen in Hollywood al ruimschoots aan bod, van forties melodrama’s met Joan Crawford en Barbara Stanwyck tot het controversiële Demi Moore vehikel 'Disclosure' (1994). Het milieu waarin de lepe dames uit 'Passion' manoeuvreren is zeker niet toevallig gekozen: de meest kritische Amerikaanse regisseur van zijn generatie ziet het reclamebureau als de kwintessens van neo-kapitalistische machtswellust waar het verlangen om de andere de baas te zijn en zodoende ook de identiteit en het lichaam van de ander over te nemen, extreme vormen aanneemt tot de ene vrouw op Persona-achtige wijze overgaat in de andere.

De Palma maakt maximaal gebruik van de glanzende, spiegelende en transparante architectuur van het nieuwe Berlijn, waar op de ruïnes van dubbele dictaturen een kunstmatige hoogtechnologische gezichtsbegoocheling gecreëerd werd 

De Palma maakt hier ook maximaal gebruik van de glanzende, spiegelende en transparante architectuur en dynamiek van het nieuwe Berlijn waar op de ruïnes van een schuldig en misdadig verleden van dubbele dictaturen een kunstmatige hoogtechnologische gezichtsbegoocheling gecreëerd werd (de filmlocaties zijn vooral gesitueerd in het voormalige Oost-Berlijn en het vroegere niemandsland tussen oost  en west: de DZ-bank van Frank Gehry, het Sony Center van Helmut Jahn en de onwezenlijk aandoende nieuwbouw in de residentiële ambassadewijk).

Bovenal amuseert De Palma zich met zijn mise en abîme van een wereld van beeldconstructies. Al decennia lang toont De Palma in zijn films onze wereld als een arena van schermen. In dit nieuwe Berlijn is de vermenigvuldiging van schermen zoals Lang ze profetisch aankondigde in de 'Dr. Mabuse'-films die in de drie periodes van zijn Duitse carrière opduiken (de stille film 'Dr. Mabuse der Spieler uit' 1921-1922; de geluidsfilm 'Das Testament des Dr. Mabuse' uit 1932; de post-Hollywood film 'Die tausend Augen des Dr. Mabuse' uit 1960), werkelijkheid geworden. Overal staan er camera’s opgesteld, zijn er indiscrete blikken, wordt er bespied, geregistreerd, afgeluisterd en gecontroleerd.

De erotische thrillerintrige steunt op een aantal confrontaties en uitwisselingen op Skype, conference calls, smartphones, filmpjes die op YouTube gegooid worden, bewijsmateriaal dat vastgelegd wordt door surveillancecamera’s. Daaruit ontstaat een destabiliserend spel van voyeurisme en exhibitionisme, vaak in elkaar verstrengeld en in sommige sleutelscènes overgenomen door de goeie ouwe split screen techniek, waarbij het filmdoek zelf in tweeën wordt gesneden, zodat de chorografie van de moord parallel (of asynchroon) loopt met een echte choreografie, L’Après-Midi d’un faune.

'Passion' is voor de De Palma-bewonderaar ook te smaken als één lange wandeling door de fetisjen, obsessies en stokpaardjes van de regisseur die hier een update brengt van zijn speelse erotische thrillers uit de jaren tachtig en negentig

In zijn vorige film 'Redacted' (2007) maakte De Palma gebruik van een nog meer doorgedreven desoriënterende mix van diverse beeldtypes om verschillende lagen van subjectiviteit en objectiviteit, waarheid en leugen, feiten en verzinsels te onthullen. Hier gebruikt hij deze strategie voor een pure stijloefening. 'Passion' is voor de De Palma bewonderaar ook te smaken als één lange wandeling door de fetisjen, obsessies en stokpaardjes van de regisseur die hier een update brengt van zijn speelse erotische thrillers uit de jaren tachtig en negentig ('Dressed to Kill', 'Body Double', 'Raising Cain'), compleet met de comeback van zijn vaste componist Pino Donaggio die hier opnieuw een plagende lyrische score levert. 

Een film ook waarin De Palma zijn passie om op de meest fetisjistische wijze vrouwelijk schoon voor de lens te brengen de vrije loop laat. Alleen gebeurt dit hier in vergelijking met de aanverwante thrillers van De Palma in zo’n uitgezuiverde vorm dat de film ook ondanks de sensuele verleidelijke visuals en camerabewegingen, ook iets skeletachtig heeft. Precies: zoals de late films van Fritz Lang.
 

Patrick Duynslaegher

Een erotische thriller zoals alleen Brian De Palma ze kan maken. "Passion" vertelt het verhaal van een dodelijke machtsstrijd tussen twee vrouwen in de beenharde zakenwereld. Christine beschikt over een natuurlijke elegantie en flair die men associeert met iemand met veel geld en macht. Haar protégée, Isabelle, is onschuldig, lieftallig en weinig assertief, maar zit boordevol straffe ideeën die Christine zonder enige wroeging steelt. Christine leidt haar pupil steeds dieper in een spel van verleiding, manipulatie, dominantie en vernedering. Maar wanneer Isabelle het bed in duikt met de minnaar van Christine, breekt de hel los.
Universciné

Meer info

SD  

ondertitels: OV NL ot.
duur: 100 minuten
jaar: 2012
regisseur: Brian De Palma

Online communicatie door Lavagraphics