Kinepolis ING
World soundtrack awardsWSA
Goldmineties: Killing Zoe
Goldmineties: Killing Zoe One Shot Cinema
deel dit artikel

Het regiedebuut van Roger Avary, maat & medewerker van Quentin Tarantino die 'Killing Zoe' ook mee produceerde, is een hondsbrutale en modieus decadente moderne variatie op het klassieke misdaadfilmmotief van de bankroof die zéér slecht afloopt.

Goldmineties: Killing Zoe

Eric Stolz is de jonge Amerikaan Zed die ongewassen en jetlagged, maar met de nonchalance van een fotomodel, in Parijs arriveert om er met zijn Franse boezemvriend Eric (een grotesk roekeloze Jean-Hugues Anglade) een kraak te slaan die uitmondt in een autodestructieve slachtpartij.

Bij zijn aankomst in de Lichtstad laat Stolz eerst nog een call girl (July Delpy, die meteen vertelt dat ze niet echt een hoertje is maar een kunststudente die een beetje bijklust) aanrukken. Terwijl ze in het hotelbed met elkaar praten, ontdekken ze warempel dat ze elkaar ook écht mogen. Alhoewel de omineuze gloed van F.W.Murnau’s 'Nosferatu' op het tv-scherm al iets akelig voorspelt, laat de tederheid en spontaniteit die van deze two-shots uitgaat zeker niet vermoeden hoe baldadig, bloedig en bombastisch het er de rest van de film zal aan toegaan. Je zou het zelfs een afdaling in de onderwereld kunnen noemen met Anglade als een demonische, gestoorde maniak. Vooraleer de hel echt losbarst krijgen we nog een andersoortige afdaling voorgeschoteld: een lang uitgesponnen scène waarin Zed met Eric en zijn bende junkies zich lazarus zuipen en zich volspuiten met heroïne in een fotogenieke gore jazz-tent.

De staalharde uiteenrafeling van het bloedbad is wat chic nihilistisch (in een typisch wegwerpshot dooft een van de boeven zijn sigaret in het bloed dat uit het hoofd van een lijk gutst), maar Avary’s archi-gewelddadig talent druipt zo van het doek. Avary schreef ook mee aan het script van Tarantinos 'Pulp Fiction' (1994) en volgens sommigen, waartoe ik mezelf graag reken, heeft hij zelfs meer talent dan Tarantino. Hij tekende met 'The Rules of Attraction' (2002) ook de veruit beste Bret Easton Ellis verfilming en regisseerde in 2004 de follow-up 'Glitterati' waarin hij de razendsnel gemonteerde Europese trip uit 'Rules' bewerkte tot een helaas wat middelmatige lange speelfilm.

Het blijft me een raadsel waarom Avary’s manisch energiek debuut uit 1994 intussen geen grotere cult-status bereikte.

De film zal op dinsdag 27 januari vertoond worden. Tarieven: € 5 (standaard) / € 3 (reductie). Reserveren kan door een mail te sturen naar info@kaskcinema.be, met vermelding van de voorstelling.

Het volledige programma is te vinden op: www.kaskcinema.be.

Patrick Duynslaegher

Patrick Duynslaegher

Van 1972 tot 2011 was Patrick Duynslaegher filmcriticus voor Knack magazine, waar hij van 2001 tot 2011 hoofdredacteur was. Sinds 2011 is hij artistiek directeur van Film Fest Gent. Hij schreef onder meer voor Sight & Sound, the International Film Guide, Variety en Vrij Nederland. Hij is de auteur van vier boeken, een over André Delvaux’s ‘Woman in a Twilight Garden’, een verzameling reviews, een overzicht van 100 jaar cinema in reviews en een kritische studie over het werk van Martin Scorsese.
 

Online communicatie door Lavagraphics