Kinepolis ING
World soundtrack awardsWSA
El Club
Gearchiveerd: El Club - The Club (2015)

regisseur: Pablo Larraín

componist: Carlos Cabezas
Met: Roberto Farías, Antonia Zegers, Alfredo Castro, e.a.

Gearchiveerd
duur: 98 minuten
Drama

Officiële Selectie - In Competitie

De Chileense regisseur Pablo Larraín won op de jongste Berlinale een welverdiende Grote Prijs van de jury met deze scherpe aanklacht tegen de katholieke kerk die misdrijven van dienaars Gods liefst met de mantel der liefde bedekt. Na het wat zachtere en minder provo- cerende 'No' (2012) keert Larraín hiermee terug naar de taaie en wat zwartgallige cinema van 'Tony Manero' (2007) en 'Post Mortem' (2010). Een viertal oudere priesters met diverse misdaden op hun kerfstok (die niet noodzakelijk met pedofilie te maken hebben) heeft een veilig onderkomen gevonden in een villa aan de Chileense kust waar zuster Monica hen tegelijk in bescherming neemt en aan strenge regels onderwerpt zodat ze een quasi clandestien leven leiden en zich pas op straat wagen als het donker is. De ogenschijnlijke rust wordt helemaal verstoord door de komst van een nieuwe priester die meteen door een onbekende man op een schokkende tirade wordt getrakteerd waarin zijn kindermisbruik onverbloemd wordt uitgeschreeuwd. Als die confrontatie op een drama uitloopt, stuurt de kerk er een andere geestelijke op uit om de zaak op te klaren. Het is maar de vraag of die de waarheid kan en wil onthullen, gezien de priesters in burger om geen diabolisch complot verlegen zitten om hun positie te vrijwaren en hun misdaden te verloochenen en bagatelliseren. En ook de demonische non van dienst laat zich inzake wreedheid en schijnheiligheid niet onbetuigd. De intens claustrofobische sfeer wordt nog aangezet door Larraíns zuinig gebruik van natuurlijk licht. Liefst hult hij het herderlijk gezelschap in een beklemmende duisternis waardoor de geestelijken meer op maffia-figuren lijken en die ook de donkerte en leegheid van hun ziel weerspiegelt. Af en toe lardeert Larraín zijn film ook met een vleugje zwarte humor die de Buñuel van 'Nazarín' (1958), 'Viridiana' (1961) en 'El ángel exterminador' (1962) niet zou verloochend hebben.

MEA MAXIMA CULPA

'El Club' is zeker niet de eerste bioscoopfilm waarin pastoors met zedendelicten op hun kerfstok uitvoerig figureren. De meest indrin- gende film over het onderwerp blijft de weinig bekende Canadese tv-film 'The Boys of St.Vincent' (1992), gebaseerd op waar gebeurde seksuele misdragingen in een weeshuis in Newfoundland, met Henry Czerny als de meest creepy zwartrok. Een andere aanrader is de Franse tv-film 'Le Silence des Églises' (2013). In 'La Mala Educacíon' (2004) blikte Pedro Almodóvar dan weer terug op herderlijk seksueel misbruik tijdens het Franco-bewind. En dan zijn er ook nog twee spraakmakende documentaires waarvan de titels er niet om liegen: 'Deliver Us From Evil' (2006) van Amy Berg en 'Mea Maxima Culpa: Silence in the House of God' (2012) van Alex Gibney. (P.D.)

Credits

regisseur: Pablo Larraín
componist: Carlos Cabezas
producent: Juan de Dios Larraín
scenario: Guillermo Calderón & Daniel Villalobos
montage: Sebastián Sepúlveda
fotografie: Sergio Armstrong
geluid: Miguel Hormazábal

Meer info

dialoog: Spaans
ondertitels: Nl/Fr ond.
land: Chili
jaar: 2015

Filmografie

Pablo Larraín (1976): Fuga (2006), Tony Manero (2008), Post Mortem (2010), No (2012), Venice 70: Future Reloaded (2013), The Club (2015).

Technical Specs

formaat: DCP
kader: 1:2,35

Andere festival films van regisseur Pablo Larraín

2016:Neruda
2016:Jackie

Foto's

Film Fest Gent -
Film Fest Gent -
Film Fest Gent -
Film Fest Gent -

Met de steun van


Supported by
Online communicatie door Lavagraphics